FonziesVerhalen

  DAKLOOS Daar zit ze weer. Op een bankje in het park. Haar fiets ernaast. De fietstassen puilen uit. Ook aan het stuur hangen volle tassen. Geen vakantiebagage, maar haar hele hebben en houden.  Dakloos. Even later staat haar fiets voor het restaurant waar we vrijwilligerswerk doen: Koffie met Vleugels.  De vrouw is nergens te zien.  Uiteindelijk verschijnt ze en buigt zich over haar fiets. Lege blikjes verdwijnen in de fietstassen. ‘Zal ik haar een kopje koffie aanbieden?’ vraagt mijn vrouw Cora aan haar collega Erika. ‘Doen!’ Even later schuift de vrouw schuchter aan. Ze geniet zichtbaar van haar koffie. Langzaam komt het gesprek op gang.  Ze is dakloos. Haar moeder woont hier in de stad, in een verzorgingshuis. Maar ze durft haar niet te bezoeken. Ze schaamt zich voor haar uiterlijk. Haar broek zit vol scheuren. Het hart van Cora breekt.  ‘Zullen we samen een nieuwe broek voor je kopen? Hiernaast, bij de HEMA. Ik betaal.’ ‘Daar heb ik al een...

  We lopen vandaag een paar wandelingen in Het Land van Maas en Waal. Een paar? Meerdere? Ja. Drie korte wandelingen. Als vrijwilligers controleren we de bewegwijzering. Zijn de pijltjes nog schoon? Zichtbaar? En vooral: logisch? We maken ze schoon en maken aantekeningen als de logica ontbreekt.   Het is een prachtige nazomerse dag. ‘Daar zie ik het volgende pijltje.’ We lopen langs een mooie boerderij waar een wielrenner voorovergebogen over een bankje staat. Alleen.   ‘Fons, wacht even. Die wielrenner. Ik vraag me af of het wel goed met hem gaat.’ ‘Ja joh, zal wel loslopen,’ antwoord ik nonchalant. ‘Ik loop toch even terug.’ Ik volg, met een lichte mate van tegenzin.   ‘Gaat het goed met u?’ vraagt Cora. De man schudt van nee. Hij is doorweekt van het zweet. Zijn gezicht grauw. ‘Ik probeer mijn vrouw te bellen om me op te halen.’ Vanaf dat moment verandert onze wandeling.   Cora neemt de telefoon over en overlegt met z...