FonziesVerhalen

  We lopen vandaag een paar wandelingen in Het Land van Maas en Waal. Een paar? Meerdere? Ja. Drie korte wandelingen. Als vrijwilligers controleren we de bewegwijzering. Zijn de pijltjes nog schoon? Zichtbaar? En vooral: logisch? We maken ze schoon en maken aantekeningen als de logica ontbreekt.   Het is een prachtige nazomerse dag. ‘Daar zie ik het volgende pijltje.’ We lopen langs een mooie boerderij waar een wielrenner voorovergebogen over een bankje staat. Alleen.   ‘Fons, wacht even. Die wielrenner. Ik vraag me af of het wel goed met hem gaat.’ ‘Ja joh, zal wel loslopen,’ antwoord ik nonchalant. ‘Ik loop toch even terug.’ Ik volg, met een lichte mate van tegenzin.   ‘Gaat het goed met u?’ vraagt Cora. De man schudt van nee. Hij is doorweekt van het zweet. Zijn gezicht grauw. ‘Ik probeer mijn vrouw te bellen om me op te halen.’ Vanaf dat moment verandert onze wandeling.   Cora neemt de telefoon over en overlegt met z...

Mijn eerste sigaret. Mijn eerste biertje. Mijn eerste vakantie zonder ouders. Mijn eerste vriendinnetje. Mijn eerste keer… Ze gebeurden stuk voor stuk tijdens mijn middelbare schooltijd. Jaren zeventig. Een prachtige tijd. Onuitwisbaar. We hadden een geweldig leuke vriendengroep. Jongens én meiden. Samen zorgden we ervoor dat je hordes nam die voor jou alleen te hoog waren. Afgelopen maand, ondertussen vijftig jaar later, krijg ik een berichtje: er is een reünie van mijn middelbare school in de maak! De adrenaline schiet direct omhoog. Maar blijkbaar niet alleen bij mij. Onze vriendengroep van toen zoekt meteen contact met elkaar. Er wordt een appgroep gevormd. Als zestigjarige pubers appen we er lustig op los.   Volgende maand gaan we elkaar weer zien. In Leiden. Eerst naar de reünie en daarna gezellig eten in de stad. Maar waar?   Ik besluit het initiatief te nemen en pols de meningen en ideeën. Net als vijftig jaar geleden zitten we al snel o...

  SCHAAPJES TELLEN zijn aan de wandel rondom De Gouden Ham. Een prachtige uitloop van de rivier de Maas. Het weer zit mee. Het is een heerlijke nazomerse dag. Op het water zijn groepen schoolkinderen bezig met hun introductieweek. Zwemmen, kanoën en suppen, ofwel peddelsurfen. We zijn jaloers. Dat hadden wij in onze jonge jaren ook wel zien zitten. Na onze picknick pakken we onze rugzak weer op en vervolgen onze wandeling. Plots klinkt er een schelle kreet: ‘HELP!’ We hebben even geen zicht op het water en wurmen ons daarom tussen de bosjes door richting de plas. Een meisje van een jaar of twaalf zit op haar knieën, ogenschijnlijk hulpeloos, op haar sup. Zwemvest om. Peddel in haar handen. Haar laatste klasgenootje verdwijnt soepel uit haar zicht. ‘Gaat het goed met je?’ roept Cora. Het meisje zegt niets. Schudt van ‘nee’ en krimpt ineen. ‘Wat is er aan de hand?’ ‘Ik kom niet vooruit,’ roept ze ons. Vanaf de kant roepen we haar instructies toe. ‘Eerst li...

    Ik woon direct aan de rivier de Waal. Toen ik er pas woonde, raakte ik onder de indruk van de macht en kracht van het water dat vanuit Zwitserland en Duitsland door ons land richting de Noordzee stroomt. Het was winter. Echt winter! Het vroor extreem. En het water stond hoog. Echt hoog! Bijna acht meter boven NAP. ‘Fons, dit moet je zien! Kom op, we gaan wandelen over de dijk. Spectaculair!’ Mijn vrouw laat me kennismaken met de grilligheid van de Waal.   De uiterwaarden zijn overstroomd tot aan de winterdijk. De rivier is soms wel drie kilometer breed. Het water in de uiterwaarden is bevroren. Schepen vinden met moeite hun weg naar Duitsland of Rotterdam. Maar omdat het water iets is gedaald, zijn de bomen omgeven door paraplu’s van ijs. Zwevend boven de rivier. Sprookjesachtig. Angstaanjagend.   Vorige week kwam mijn vrouw thuis van haar werk. ‘Schat, kom op, we gaan wandelen over de dijk. Dit moet je zien. Spectaculair!’ Tien jaar lat...

    Mijn vrouw heeft een groot deel van haar jeugd in Zuid-Afrika doorgebracht. Haar ouders waren rasechte en toonaangevende groentekwekers uit Nieuwerkerk aan den IJssel. Tomaten en sla uit hun kassen vonden hun weg naar de markt. Elke zomervakantie lieten ze Nederland voor wat het was en vertrokken ze naar Zuid-Afrika. Naar bevriende kwekers. Ze deelden kennis en innovaties, leerden de taal en hadden prachtige tijden samen. Cora ging altijd mee. Ze sloot vriendschappen voor het leven en leerde natuurlijk ook de taal.   Twee jaar geleden besloten wij samen naar Zuid-Afrika te gaan. Ik maakte kennis met haar oude vriendschappen en probeerde ook de taal onder de knie te krijgen. Een beetje… Dit jaar kwam haar vriendin met haar dochter naar Nederland. Bij ons in huis natuurlijk. De vrolijk klinkende Zuid-Afrikaanse taal vulde onze woonkamer. ‘Is er een hysbak in jullie appartementencomplex?’ Ze bedoelde een lift. Een telefoon opladen doe je in een muurpr...

  FOUTJE. Met zekere regelmaat zijn wij te vinden in onze lokale schouwburg. We zijn niet zo van de ingewikkelde toneelstukken, maar wel van cabaret en tributebands. Dat is namaak, nep, maar daarom niet minder leuk en vermakelijk. De brochure van het nieuwe theaterseizoen is binnen. 'Kijk eens, schat. Neil Diamond komt in het theater.' 'Neil Diamond? Echt?' 'Nee, de tribute natuurlijk. Noemt zich New Diamonds. Ook leuk, toch? Zal ik twee plaatsen reserveren?' 'Gelijk doen! Leuk.' Mijn gedachten gaan terug naar mijn roerige jaren zeventig. Sweet Caroline en Love on the Rocks.   Het is zaterdagavond. We hebben er zin in en lopen verwachtingsvol naar de schouwburg. We zijn op tijd en besluiten in de lounge een kopje koffie te drinken. Het is al gezellig druk. Het publiek is wat ouder. Logisch. Maar toch een tikkeltje ouder dan verwacht. 'Neil was ook in de jaren zestig populair.' 'O ja, natuurlijk.' 'Wel opval...

  Mijn uurtjes in het zwembad zitten erop. Het is vijf uur. De zon brandt nog volop. Ik koop een krantje, zoek een plekje in de schaduw en bestel een koud biertje. Resetten noem ik dat. Het terras is gezellig vol. Naast mij zit een zongebruind echtpaar aan een vroege zomermaaltijd. Verdiept in het sportnieuws drink ik mijn biertje. Geen code rood, maar wel warm. Plots word ik opgeschrikt door een noodkreet. 'Kan iemand mij helpen, alsjeblieft!' Paniek klinkt in de stem. Het is de zongebruinde man naast mij. Zijn vrouw zit bewusteloos naast hem. Haar hoofd is naar achter gezakt en ze maakt gorgelende geluiden. Ik loop erheen. De man verstijft. Zijn blik blijft op zijn vrouw gericht, alsof hij niet meer weet wat hij moet doen. Twee andere terraszitters sluiten aan. Iemand belt 112. Automatisch ga ik de stappen langs die ik ooit tijdens een EHBO-cursus leerde. Reanimatie lijkt elk moment nodig. Samen met de ober pak ik de vrouw onder haar oksels om haar voorzichtig p...

  Het is voorjaar 2024. Terwijl Nederland gebukt gaat onder de natste lente ooit, zoeken wij juist de nattigheid op. We wonen en werken namelijk drie maanden op het Caribische eiland Bonaire. Geen regen dus. Wel warm. Als we samen vrij zijn, gaan we ’s morgens banenzwemmen in de oceaan. Verkoeling en een sportief begin van de dag. Stel je het volgende voor:  Azuurblauwe zee. Helder tot op de bodem. Met drijvende pontons is er een zwembad in gecreëerd van maar liefst vijfentwintig meter in het vierkant. Startblokken. Trappetjes. Compleet. Menige stad in Nederland zou er jaloers op zijn. Kleurrijke, nieuwsgierige vissen zwemmen onder en boven je. We zwemmen eigenlijk in een aquarium.   Zo ook vandaag. De zon doet geen enkele moeite om zich te verschuilen. Met uv-shirts aan en zwembril op duiken we ons zeezwembad in. Temperatuur van het water? Tweeëndertig graden. Goed uit te houden dus. We blijken overduidelijk niet de enigen die dit een aangename temp...

  We rijden de Tuinroute. Niet in Nederland. Nee, die van Zuid-Afrika. Driehonderd kilometer asfalt dat zich tussen de Indische Oceaan en steile bergketens wurmt. Langs meren, bossen, hagelwitte stranden en natuurreservaten waar je stil van wordt. Wij overnachten in een luxe reservaat. “Tenten”, noemen ze het. Maar dan wel midden in het leefgebied van de Big Five. ’s Avonds naar het restaurant? Eerst de ranger bellen. Die haalt je op. Zaklamp in de ene hand, geweer in de andere. Je weet immers maar nooit. Na een ochtendsafari schuiven we rond het middaguur aan voor lunch.                                                Dan ontstaat er onrust. Gefluister. Blikken richting het water.                                                   ...

  Wij hebben een familiegeheim. Echt waar, geen grapje. Maar mijn ouders hebben het meegenomen naar hun hiernamaals. Onbesproken. Maar zolang zij de weg terug niet vinden, en dat is hoogst onwaarschijnlijk, blijft dat zo.   "Maar hoe weet jij dat dan als het nooit is besproken?"  Dat kwam zo.. Mijn vader kwam uit een groot katholiek gezin en trouwde mijn moeder.  Zijn jongste broer, piloot en charmeur ontmoette om latere leeftijd Carolien. Een evenzo charmante als muzikale dame. Zijn oudste broer bleef vrijgezel en woonde met zijn eveneens vrijgezelle zus in het ouderlijk huis. Maar toen... de jongste broer verongelukte en overleed. Zijn vriendin, Carolien, zocht steun bij de familie maar veelal bij mijn vader en moeder. Met mijn moeder was ze zeer creatief met textiel. Met mijn vader speelde ze samen orgel en viool. Als toenmalige tiener was dit vreselijk. Maar zij genoten en het gaf troost. Weer een aantal jaren later trouwde Carolien met de oudste broer ...

  DE STIPPELLIJN Op een verschrikkelijk warme middag beland ik in Café De Merckt. Ik zoek een plekje in de schaduw en zie Bert voorbijlopen. "Alles onder controle in de keuken?" Bert is al sinds mensenheugenis chef-kok van De Merckt. Een prima kok. Maar vooral een prettige persoonlijkheid. En dat kun je niet van alle chef-koks zeggen. Hij schuift even bij me aan. "Rustig vandaag," zegt hij. "Waarschijnlijk te warm. En ze voorspellen rond zes uur flink onweer." We praten over humor aan de bar en de grappigste verhalen die we ooit hebben meegemaakt of gehoord. We hebben schik. Tranen van het lachen. Dan vertelt Bert over zijn opa. "Mijn opa was niet vies van een borrel. Gezellige man. Heerlijk." Op een avond fietst opa vanaf de kroeg naar huis over de dijk. Het zal zo'n vijftig jaar geleden zijn geweest. Plotseling wordt hij aangehouden. "Meneer Van Mooijen, wilt u even afstappen?" "Natuurlijk, agent....

  Wij zijn wandelaars. Mijn vrouw en ik. Geen massale toestanden. Geen Nijmeegse Vierdaagse. Gewoon samen. Dat doen we het liefst. Struinen door de uiterwaarden van de Waal of een mooie bergwandeling waar dan ook ter wereld. Laatst besloten we om een paar dagen eropuit te trekken naar de Eifel in Duitsland. Nog nooit geweest, maar een wandelgebied bij uitstek. Het liefst lopen we een zogenaamd rondje. Het beginpunt is dan ook het eindpunt. Auto parkeren en wandelen maar. Maar deze keer besloten we een etappe van de Eifelsteig te lopen. Geen rondje dus. Dat vergt enige voorbereiding. 'Waar parkeren we de auto? Bij het begin of bij het eindpunt?' 'Bij het begin, lijkt me handiger.' Mijn vrouw kijkt me niet-begrijpend aan. 'Misschien wel handig om te checken hoe laat er een bus rijdt om ons terug te brengen naar onze auto.' Ik zoek het op. 'Tien over het hele uur. Elk uur. Oh nee... om de twee uur.' Mijn vrouw fronst haar wenkbrauwen. ...

  Het is geen best weer en ik stap met mijn krant het café binnen. Terras is geen optie voor me. “Elipsje Fons?” “Toe maar dan,” grap ik. Mijn biertje wordt geserveerd. Op een viltje. Logo naar voren. Zoals het hoort en ik het waardeer. Café De Merckt. Nadat ik de krant heb doorgeworsteld stapt Johan binnen. Ook wel Giovanni genoemd. Geen idee waarom. Er zit werkelijk niets Italiaans in zijn genen. Een man uit de Betuwse klei. Puurder kan je ze niet vinden.  Ik schuif bij hem aan en we nemen samen de week door. Ons ritueel.   De deur gaat open en een gezette, forse, net iets te zongebruinde man komt binnen. Een zestiger. Hij zet zich aan de bar en bestelt een biertje. Hij blijkt Jan te heten.  Even later komt zijn kompaan binnen. Minder gezet. Minder bruin. Ook zestiger. Joop. “Wat mag ik voor je inschenken?” vraagt de barman. “Doe mij maar een Pinot Grigio-achtig iets. Met ijs.” De barman snapt het en serveert zijn wijn. We raken in gesprek... Wa...

  Niet dat ik tot tranen toe geroerd was. Maar het deed wel wat met me.                                               Twee jaar geleden schreef ik mijn eerste verhaaltje. Plaatste het op social media. Vervolgens liep het uit de hand. Ik werd aangemoedigd om meer te schrijven.  Omdat ik veel meemaak, zie, hoor en beleef lukte dat prima. Verhalen stapelden zich op. Dat mondde uit in een verhalenbundel. Een echt boekje. Van mij. Nóóit kunnen bedenken. Wat gebeurt er? De interesse is overweldigend. De krant, recensenten, regionale omroep, Wereldomroep en de Nationale Ziekenomroep zoeken me op. Fonzies Verhalen valt op. Maar dan… een berichtje van RAR.  Wat is RAR? Blijkt: Regionaal Archief Rivierenland. “Mogen wij uw boek opnemen in ons archief?” Daar ligt het nu. Geconditioneerd. In de kelder. Voor de eeuwigheid. Opvraagbaar voor jou. Opvraagbaa...

  Vandaag zit alles mee. Het weer is verrassend mooi. Mijn zwemlessen verlopen soepel. En ik ontmoet een mooi verhaal... In mijn stamcafé De Merckt is een kunstenares bezig met het aanbrengen van een muurschildering. Ik ben onder de indruk. Mijn krant leidt het onderspit en ik volg alleen nog maar de penseelstreken van Natascha. Zo heet ze. Bierglazen met schuimend bier krijgen steeds meer vorm op de muur. Even later raken we in gesprek. Ze schuift aan en vertelt over haar werk, haar leven en haar vader.  Hij had een talent. Renoveerde monumentale gevels. Als jonge dame raakte ze elke keer weer onder de indruk als ze hem bezocht op zijn klus.  Ging op in zijn werk. In zijn talent. Vergat dan alles.  Vergat dat hij een klote jeugd heeft gehad. Als kind in een niet te benijden gezinssituatie. Bespot, vernederd en geslagen. “Hij werkt niet meer. Wandelt als zeventiger dagelijks door de duinen. Vergeet dan alles.” "Weet je wat hij deze week nog tegen me zei?" I...

  Het is een week voor ons vertrek naar Nieuw-Zeeland. Een maand van huis. Alles is geregeld. Zelfs het Ministerie van Buitenlandse Zaken is ingelicht. ‘Dan weten ze wie ze moeten zoeken of evacueren in geval van nood,’ grap ik tegen mijn vrouw. Twee dagen voor vertrek: een e-mail met prioriteit. Van Buitenlandse Zaken. Noodtoestand op het Noordereiland. Hevige regenval, cyclonen, modderstromen. Dit meen je niet. Code groen blijft gelukkig van kracht. Maar alertheid is het devies. Enfin. Aangekomen in Nieuw-Zeeland worden we hartelijk ontvangen door onze vrienden. We horen de verhalen van de afgelopen week. Onheilspellend. En het weer? Dat doet hardnekkig zijn best om zomers te worden. Tussen stortbuien en windstoten door lukt dat verrassend goed. Drie weken lang genieten we van een sprookjesachtig land. Nauwelijks terug in Nederland sturen onze vrienden alweer foto’s. Noodweer. Opnieuw. De NOS volgt met verontrustend nieuws. Hier dient de lente zich a...