FonziesVerhalen

  Het is geen best weer en ik stap met mijn krant het café binnen. Terras is geen optie voor me. “Elipsje Fons?” “Toe maar dan,” grap ik. Mijn biertje wordt geserveerd. Op een viltje. Logo naar voren. Zoals het hoort en ik het waardeer. Café De Merckt. Nadat ik de krant heb doorgeworsteld stapt Johan binnen. Ook wel Giovanni genoemd. Geen idee waarom. Er zit werkelijk niets Italiaans in zijn genen. Een man uit de Betuwse klei. Puurder kan je ze niet vinden.  Ik schuif bij hem aan en we nemen samen de week door. Ons ritueel.   De deur gaat open en een gezette, forse, net iets te zongebruinde man komt binnen. Een zestiger. Hij zet zich aan de bar en bestelt een biertje. Hij blijkt Jan te heten.  Even later komt zijn kompaan binnen. Minder gezet. Minder bruin. Ook zestiger. Joop. “Wat mag ik voor je inschenken?” vraagt de barman. “Doe mij maar een Pinot Grigio-achtig iets. Met ijs.” De barman snapt het en serveert zijn wijn. We raken in gesprek... Wa...

  Niet dat ik tot tranen toe geroerd was. Maar het deed wel wat met me.                                               Twee jaar geleden schreef ik mijn eerste verhaaltje. Plaatste het op social media. Vervolgens liep het uit de hand. Ik werd aangemoedigd om meer te schrijven.  Omdat ik veel meemaak, zie, hoor en beleef lukte dat prima. Verhalen stapelden zich op. Dat mondde uit in een verhalenbundel. Een echt boekje. Van mij. Nóóit kunnen bedenken. Wat gebeurt er? De interesse is overweldigend. De krant, recensenten, regionale omroep, Wereldomroep en de Nationale Ziekenomroep zoeken me op. Fonzies Verhalen valt op. Maar dan… een berichtje van RAR.  Wat is RAR? Blijkt: Regionaal Archief Rivierenland. “Mogen wij uw boek opnemen in ons archief?” Daar ligt het nu. Geconditioneerd. In de kelder. Voor de eeuwigheid. Opvraagbaar voor jou. Opvraagbaa...

  Vandaag zit alles mee. Het weer is verrassend mooi. Mijn zwemlessen verlopen soepel. En ik ontmoet een mooi verhaal... In mijn stamcafé De Merckt is een kunstenares bezig met het aanbrengen van een muurschildering. Ik ben onder de indruk. Mijn krant leidt het onderspit en ik volg alleen nog maar de penseelstreken van Natascha. Zo heet ze. Bierglazen met schuimend bier krijgen steeds meer vorm op de muur. Even later raken we in gesprek. Ze schuift aan en vertelt over haar werk, haar leven en haar vader.  Hij had een talent. Renoveerde monumentale gevels. Als jonge dame raakte ze elke keer weer onder de indruk als ze hem bezocht op zijn klus.  Ging op in zijn werk. In zijn talent. Vergat dan alles.  Vergat dat hij een klote jeugd heeft gehad. Als kind in een niet te benijden gezinssituatie. Bespot, vernederd en geslagen. “Hij werkt niet meer. Wandelt als zeventiger dagelijks door de duinen. Vergeet dan alles.” "Weet je wat hij deze week nog tegen me zei?" I...

  Het is een week voor ons vertrek naar Nieuw-Zeeland. Een maand van huis. Alles is geregeld. Zelfs het Ministerie van Buitenlandse Zaken is ingelicht. ‘Dan weten ze wie ze moeten zoeken of evacueren in geval van nood,’ grap ik tegen mijn vrouw. Twee dagen voor vertrek: een e-mail met prioriteit. Van Buitenlandse Zaken. Noodtoestand op het Noordereiland. Hevige regenval, cyclonen, modderstromen. Dit meen je niet. Code groen blijft gelukkig van kracht. Maar alertheid is het devies. Enfin. Aangekomen in Nieuw-Zeeland worden we hartelijk ontvangen door onze vrienden. We horen de verhalen van de afgelopen week. Onheilspellend. En het weer? Dat doet hardnekkig zijn best om zomers te worden. Tussen stortbuien en windstoten door lukt dat verrassend goed. Drie weken lang genieten we van een sprookjesachtig land. Nauwelijks terug in Nederland sturen onze vrienden alweer foto’s. Noodweer. Opnieuw. De NOS volgt met verontrustend nieuws. Hier dient de lente zich a...

      Ik ben nog steeds een fervent krantenlezer. De fysieke welteverstaan.  Met die onhandig grote pagina’s. Heerlijk.  Dat komt ongetwijfeld uit mijn jeugd. Mijn beide oudere broers liepen de ochtendkrant. Dat wilde ik ook. Krantenlopen. Zo noemden we dat. Terwijl de fiets toch echt het werk deed. Zelf geld verdienen. Eigen wijk. Eigen verantwoordelijkheid.  Alleen… ik was twaalf. Eigenlijk te jong.  Toch lukte het.  Ik kreeg een klein wijkje in een nieuwbouwwijk in aanbouw. Twee flats, verder vooral zand en grote vijvers.   April 1973. Er trok een storm over Nederland. Windkracht 8, misschien wel 9.  Tijdens het eten keek mijn moeder bezorgd op.  'Is het wel verstandig dat Fonsje morgenvroeg op pad gaat?’ Dat schoot bij mij in het verkeerde keelgat. Storm of niet, ik had een wijk.  Maar de oplossing lag snel op tafel: mijn broer Theo zou met me meegaan. Ik hem helpen, hij mij. De volgende ochtend. Zes uur....

  Op een prachtige lentedag beland ik op het terras van Café De Merckt. In de schaduw, krant erbij. Klaar om hem van voor tot achter, en weer terug, door te nemen. Maar dat feestje gaat niet door. Een vitale man van een jaar of zeventig ploft neer aan het tafeltje naast me en er ontsnapt een diepezucht. Korte broek. Witte lentebenen. Gymschoenen. Blauw T-shirt met een NS-logo. Typische dagtoerist. Waarschijnlijk. Ik probeer me te verdiepen in lokale politieke twisten, als hij begint te praten. Dacht ik.. ‘Hoe lang is het lopen naar het station? Welke kant moet ik op?’ Ik draai me naar hem toe om te antwoorden, maar zie dat hij in zijn rugtas graait terwijl hij tegelijk zijn veter probeert te strikken. Ik besta niet. Niemand bestaat. Hij praat niet tegen mij. Hij praat hardop. ‘Ik denk dat ik een koffie neem. Zwart. Met veel suiker.’ Ik kijk hem aan. Hij kijkt nergens naar. Nog steeds in gevecht met zijn schoen. ‘Potverdorie… rotveter. Mijn ogen worden ook niet...

  Mijn zwemles is al even onderweg. Met zeven waterratjes probeer ik het overzicht te houden, terwijl ik ze stap voor stap leer hoe ze hun hoofd boven water houden en vertrouwen krijgen in wat ze doen. Dan verschijnt er plots een moeder met een jongetje aan de rand van het bad. ‘Badmeester Fons?’ vraagt ze voorzichtig. ‘Jazeker,’ antwoord ik. ‘Sorry dat we wat laat zijn. Dit is mijn zoontje Sjonnie. Hij komt voor het eerst bij jullie… eh, bij u zwemmen.’ Ik glimlach naar hem en knik uitnodigend naar het water. ‘Welkom Sjonnie, kom er maar rustig in.’ Zijn moeder blijft nog even staan, zichtbaar zoekend naar de juiste woorden. Dan zegt ze: ‘Misschien is het goed om te weten dat Sjonnie een vervelende ervaring heeft gehad. Hij kon eigenlijk prima zwemmen, maar toen hij door het gat moest, ging het mis. Zijn vorige instructeur heeft hem daarin iets te veel gepusht. Sindsdien durft hij zijn neus niet eens meer in het water te doen. Laat staan dat hij onder water gaat.’ ...

  Ik ben op zoek naar schoenen.  Niet dat ik zonder zit. Integendeel. De kast staat er vol mee.  Maar soms… klopt het gewoon niet.  Die ene broek vraagt om dat ene paar dat je niet hebt. Of niet meer kunt vinden. Of nooit gekocht hebt. Dus: de stad in.  Het is zo’n dag waarop alles er goed uitziet, maar niets echt past.  Schoenenwinkel in. Schoenenwinkel uit.  Bruin is net geen bruin. Zwart is te netjes. Wit te schoon.  Ik begin te twijfelen of het probleem wel bij de schoenen ligt. Dan valt mijn oog op een gele ambulance.  Hij rijdt stapvoets door het autovrije centrum.  Geen sirene. Geen zwaailicht.  Alsof hij er gewoon even tussendoor glipt.  De klus zit er blijkbaar op.  Of ze zijn binnen nog bezig met iemand die we niet zien. Achter de ambulance loopt een ouder echtpaar.  Gearmd. Rustig.  Ze praten. Lachen zelfs even.  In hun eigen tempo, hun eigen wereld. Ik stel me voor dat ze dit vaker doen....

  Het is een niet-officiele  nationale dag; 16 januari. Na alle feestelijkheden, deze dag even helemaal niets. Niets te vieren. Simpelweg 'ontspannen' en gewoon niets doen. 'Schat, het is morgen de nationale "Niksdag", wist je dat?' Cora kijkt me twijfelachtig aan. 'Niksdag?'  'Ja, 16 januari blijkt de dag om niks te doen. Afstand nemen van alle feestdagen.' Daar waren we overigens wel aan toe. Naast kerstmis, oudejaarsavond en mijn verjaardag, vlak daarna, hadden wij ook Nieuwjaarsdag. Ja, wie niet? Lekker bijzonder', hoor ik je zeggen. Maar onze Nieuwjaarsdag was er één om nooit te vergeten. Wij wonen namelijk op postcode 4001, in Tiel. Begrijp je..? Postcodeloterij.. Vandaar dat die nationale Niksdag ons prima uitkwam. Waren we wel aan toe.  Uitgebreid gedoucht schuiven we samen aan bij ons heerlijke ontbijtje. Geen plannen vandaag. "Bliep", een berichtje meldt zich op de telefoon van mijn vrouw.  'Berichtje...

    Op zondagmiddag, rond een uur of drie, komen we steevast bij elkaar. Meestal met z’n vieren, soms met z’n drieën. Vaste prik: Café De Merckt in Tiel. Ons podcastmoment, al vergeten we opvallend vaak om daadwerkelijk op de opnameknop te drukken. Zo ook afgelopen zondag. Ik ben te laat en loop haastig door het centrum richting De Merckt. De terrassen zitten vol; het geroezemoes van stemmen, glazen en gelach vult de straat. Als ik dichterbij kom, zie ik het terras al bruisen van toeristen en Tielenaren die genieten van een borrel of een late lunch. Vlak voor de ingang ontwijk ik nog net een serveerster met een gevaarlijk vol dienblad ,zij heeft op dat moment absoluut voorrang , en stap het café binnen, waar een aangename rust me tegemoetkomt. Op de bar staat mijn biertje al klaar. Perfecte timing. Ik schuif aan bij mijn vaste praatvrienden. Op de tv-schermen zie ik de spelers van Feyenoord het veld op komen. Ik ben precies op tijd. Na de wedstrijd belanden we, zoals...

  We zijn weer vroeg wakker. Er komt nog geen daglicht door de ramen van onze camper en de camping slaapt nog diep. Maar wij niet. Wij hebben plannen. Met wandelschoenen, wollen sokken, stokken en een rugzak vol water en brood stappen we naar buiten. Een mooie track wacht op ons. We gaan de berg op, richting de Franz Joseph Gletsjer. Vijf kilometer heen, vijf kilometer terug. Dat moet kunnen. Volgens de planning doen we er vijf tot zeven uur over. We starten door een dicht bos van hoge bomen en varens die bijna tropisch aanvoelen. We steken wild stromende beken over en lopen over smalle bruggen die boven angstaanjagende dieptes hangen. Het is spannend, maar het gaat goed.   Hoe hoger we komen, hoe meer het landschap verandert. De varens maken plaats voor rotsen en losse stenen. Jonge sportievelingen, later gestart dan wij, halen ons soepel in. Wij klimmen verder. De ene steile passage volgt op het andere glibberpad. Ruggen worden nat, spieren gespannen. ‘Schat… we moet...

  Op een van de eerste mooie lente dagen gaan we aan de wandel. Op de Mookerheide. Daar waar Limburg en Gelderland elkaar raken en er even geen plaats is voor Noord Brabant als provincie. Prachtig! Rust en stilte...                                                                                                                         Dan te bedenken dat dit in de de 15de eeuw een enorm slagveld was waar duizenden soldaten het leven lieten. Rob de Nijs bezong dit prachtig met zijn "Jan Klaasen was trompetter in het leger van de Prins." Niets meer van te zien. Jan Klaasen zijn we ook niet tegengekomen. Maar wel iemand anders...  Onze kilometers zitten erop. Voldaan lopen we ric...

  Om nou te beweren dat we onder de noemer frequent flyer vallen? Zeker niet. Maar zo eens in de twee jaar komen we er niet onderuit. De vakantiebestemming is dan simpelweg te ver van huis en alleen bereikbaar per boot of vliegtuig. Neem het ons niet kwalijk dat we dan voor het laatste kiezen. Ons plan stond eigenlijk al jaren op de plank. Eerst gooide corona roet in het eten, daarna ikzelf (had iets met een afkortzaag te maken, als ik het me goed herinner) en vervolgens de enorme stijging van de vliegprijzen.   Maar nu hebben we het toch van die plank kunnen halen. Eindbestemming? Nieuw-Zeeland. Continent? Oceanië. Afstand? 18.200 kilometer. Aantal vlieguren? 23 uur.   Als dát je doel is, wordt vliegen een uitdaging. Alhoewel we prima ervaringen hebben, hoor. Maar dan wel op de korte afstand. Dat dan weer wel. Eén dingetje is altijd even slikken: de warme maaltijd in het vliegtuig. Letterlijk en figuurlijk. Dat ligt ongetwijfeld niet aan de chef-k...

  Wij hebben twee poezen. Sam en Rosie. Broer en zus uit hetzelfde nest. Tweeling dus. Maar dat is niet te zien. Rosie is een kleine roodharige dame. Tikkeltje te dominant. Sam is een grote grijze kater. Tikkeltje sullig, maar lief. Broer en zus verdragen elkaar. Meer ook niet. Totdat we aan onze voorbereidingen beginnen voor een vakantie. Kleding verzamelt zich op het logeerbed. Stapeltjes. Ondergoed, T-shirts en shorts. Koffers worden geopend. Passen en meten. Maar juist dan nemen broer en zus positie in. Rond en zelfs op de koffers. Het lijkt alsof ze het aanvoelen en elkaar opzoeken. Samen naast elkaar. Acceptatie. In de hoop dat ze per ongeluk ingepakt worden en als verstekeling met ons mee mogen. Onze harten breken. Broer en zus kijken elkaar aan. Voorzichtig. Vanuit de ooghoeken. Gedeelde smart blijkt halve smart. Voor hen.

  Als jochie van een jaar of zestien had ik een prachtige jeugd. Voetballen op straat. Elke dag. Mooie vriendengroep. Vriendinnetjes op school. Het leven lachte me toe! Op een dag voetbalde ik met de buurjongens op het veldje achter ons huis. Een meisje keek toe vanaf het klimrek. Het was Anne Marie. Ze woonde een straatje verder. Na het laatste fluitsignaal kwamen we elkaar tegen. Beetje lachen, beetje flauwe kullen, beetje ongemakkelijk, beetje verliefd. Maar Anne Marie was een paar jaartjes jonger. En op die leeftijd paste dat niet in het plaatje.  Toch deed ik het: liefdesbriefje door de brievenbus. Geen reactie.  Teleurgesteld richtte ik me weer op mijn leeftijdsgenoten.  Met wisselend succes. Ik kreeg verkering. En weer.. Trouwde. En nog een keer. De jaren verstreken. Ik werd 63 en belandde met mijn vrouw op het eiland Bonaire.  Sms- bericht: 'Hoi Fons. Misschien wat onverwacht maar dit berichtje is van mij; Anne-Marie. Ik ga volgende w...

  Het is eind december. Het begint te kriebelen. Ik word onrustig.  Die verdomde Staatsloterij probeert me dagelijks te verleiden om een Eindejaarslot te kopen. En dagelijks bedenk ik me dan: 'wat als...?' Fantasieën volgen.  Uiteindelijk zak ik door het ijs. Ik kan de fantasie niet weerstaan en koop toch een Staatslot. Oudejaarsavond. Ik ben het Staatslot al bijna vergeten maar zie het liggen op het kastje bij de voordeur.     'Ff checken schat? Je weet maar nooit. Misschien verdienen we onze vakantie terug.'                                We gaan ervoor zitten. Borrel. Hapje. Inloggen. Lotnummer ingeven. Wachten. Spanning stijgt. Zou het echt zo zijn? Plots het bericht:                                                           ...

  BABS.   Een paar jaar geleden volgde ik de opleiding tot trouwambtenaar aan de Bestuur Academie Nederland.  Het leek me een prachtige en zinvolle invulling van mijn vrije tijd: deel uitmaken van de mooiste dag in het leven van een stel.                                                                                                                                                  Ik ging weer terug naar de schoolbanken.  Geen hogere wiskunde, maar wél leuk en leerzaam.  Wetmatigheden, tips, trucs en verhalen van gelouterde ambtenaren, ik nam het allemaal in me op. Klaar voor mijn examen. Ik moest ...

  Sommige herinneringen zijn tweeledig.  Ze snijden én ze glimlachen. Dit is er zo één. Zie haar voor je: een nette vrouw van negentig, haar in een strakke knot, de rouw al jaren in haar schouders gezakt. Steeds iets vergeetachtiger, soms licht verdwaald in haar eigen huis, maar nog altijd trots genoeg om alleen te willen wonen.  Dat was mijn moeder. Ze is er niet meer. Misschien leest ze mee al heb ik daar geen zekerheid over, behalve dan het verlangen dat ze dat zou doen.  Vanuit mijn eigen woonplaats, ver weg, was ik gewend geraakt aan de telefoon die te vaak ging.  Haar naam in het scherm betekende eerst diep ademhalen.  Een kapotte tv, zoekgeraakte sleutels, een onoplosbaar probleem dat in haar hoofd altijd groter werd dan Altijd die spanning in haar stem. Altijd die paniek.  En altijd die liefde waarin het verpakt zat. Op een ochtend belde ze vroeg. Haar woorden kwamen gebroken door de lijn.  Kunstgebit kwijt.  Meer hoefde ze niet...