FonziesVerhalen

  Mijn uurtjes in het zwembad zitten erop. Het is vijf uur. De zon brandt nog volop. Ik koop een krantje, zoek een plekje in de schaduw en bestel een koud biertje. Resetten noem ik dat. Het terras is gezellig vol. Naast mij zit een zongebruind echtpaar aan een vroege zomermaaltijd. Verdiept in het sportnieuws drink ik mijn biertje. Geen code rood, maar wel warm. Plots word ik opgeschrikt door een noodkreet. 'Kan iemand mij helpen, alsjeblieft!' Paniek klinkt in de stem. Het is de zongebruinde man naast mij. Zijn vrouw zit bewusteloos naast hem. Haar hoofd is naar achter gezakt en ze maakt gorgelende geluiden. Ik loop erheen. De man verstijft. Zijn blik blijft op zijn vrouw gericht, alsof hij niet meer weet wat hij moet doen. Twee andere terraszitters sluiten aan. Iemand belt 112. Automatisch ga ik de stappen langs die ik ooit tijdens een EHBO-cursus leerde. Reanimatie lijkt elk moment nodig. Samen met de ober pak ik de vrouw onder haar oksels om haar voorzichtig p...

  Het is voorjaar 2024. Terwijl Nederland gebukt gaat onder de natste lente ooit, zoeken wij juist de nattigheid op. We wonen en werken namelijk drie maanden op het Caribische eiland Bonaire. Geen regen dus. Wel warm. Als we samen vrij zijn, gaan we ’s morgens banenzwemmen in de oceaan. Verkoeling en een sportief begin van de dag. Stel je het volgende voor:  Azuurblauwe zee. Helder tot op de bodem. Met drijvende pontons is er een zwembad in gecreëerd van maar liefst vijfentwintig meter in het vierkant. Startblokken. Trappetjes. Compleet. Menige stad in Nederland zou er jaloers op zijn. Kleurrijke, nieuwsgierige vissen zwemmen onder en boven je. We zwemmen eigenlijk in een aquarium.   Zo ook vandaag. De zon doet geen enkele moeite om zich te verschuilen. Met uv-shirts aan en zwembril op duiken we ons zeezwembad in. Temperatuur van het water? Tweeëndertig graden. Goed uit te houden dus. We blijken overduidelijk niet de enigen die dit een aangename temp...

  We rijden de Tuinroute. Niet in Nederland. Nee, die van Zuid-Afrika. Driehonderd kilometer asfalt dat zich tussen de Indische Oceaan en steile bergketens wurmt. Langs meren, bossen, hagelwitte stranden en natuurreservaten waar je stil van wordt. Wij overnachten in een luxe reservaat. “Tenten”, noemen ze het. Maar dan wel midden in het leefgebied van de Big Five. ’s Avonds naar het restaurant? Eerst de ranger bellen. Die haalt je op. Zaklamp in de ene hand, geweer in de andere. Je weet immers maar nooit. Na een ochtendsafari schuiven we rond het middaguur aan voor lunch.                                                Dan ontstaat er onrust. Gefluister. Blikken richting het water.                                                   ...