FonziesVerhalen

  Wij hebben een familiegeheim. Echt waar, geen grapje. Maar mijn ouders hebben het meegenomen naar hun hiernamaals. Onbesproken. Maar zolang zij de weg terug niet vinden, en dat is hoogst onwaarschijnlijk, blijft dat zo.   "Maar hoe weet jij dat dan als het nooit is besproken?"  Dat kwam zo.. Mijn vader kwam uit een groot katholiek gezin en trouwde mijn moeder.  Zijn jongste broer, piloot en charmeur ontmoette om latere leeftijd Carolien. Een evenzo charmante als muzikale dame. Zijn oudste broer bleef vrijgezel en woonde met zijn eveneens vrijgezelle zus in het ouderlijk huis. Maar toen... de jongste broer verongelukte en overleed. Zijn vriendin, Carolien, zocht steun bij de familie maar veelal bij mijn vader en moeder. Met mijn moeder was ze zeer creatief met textiel. Met mijn vader speelde ze samen orgel en viool. Als toenmalige tiener was dit vreselijk. Maar zij genoten en het gaf troost. Weer een aantal jaren later trouwde Carolien met de oudste broer ...

  DE STIPPELLIJN Op een verschrikkelijk warme middag beland ik in Café De Merckt. Ik zoek een plekje in de schaduw en zie Bert voorbijlopen. "Alles onder controle in de keuken?" Bert is al sinds mensenheugenis chef-kok van De Merckt. Een prima kok. Maar vooral een prettige persoonlijkheid. En dat kun je niet van alle chef-koks zeggen. Hij schuift even bij me aan. "Rustig vandaag," zegt hij. "Waarschijnlijk te warm. En ze voorspellen rond zes uur flink onweer." We praten over humor aan de bar en de grappigste verhalen die we ooit hebben meegemaakt of gehoord. We hebben schik. Tranen van het lachen. Dan vertelt Bert over zijn opa. "Mijn opa was niet vies van een borrel. Gezellige man. Heerlijk." Op een avond fietst opa vanaf de kroeg naar huis over de dijk. Het zal zo'n vijftig jaar geleden zijn geweest. Plotseling wordt hij aangehouden. "Meneer Van Mooijen, wilt u even afstappen?" "Natuurlijk, agent....

  Wij zijn wandelaars. Mijn vrouw en ik. Geen massale toestanden. Geen Nijmeegse Vierdaagse. Gewoon samen. Dat doen we het liefst. Struinen door de uiterwaarden van de Waal of een mooie bergwandeling waar dan ook ter wereld. Laatst besloten we om een paar dagen eropuit te trekken naar de Eifel in Duitsland. Nog nooit geweest, maar een wandelgebied bij uitstek. Het liefst lopen we een zogenaamd rondje. Het beginpunt is dan ook het eindpunt. Auto parkeren en wandelen maar. Maar deze keer besloten we een etappe van de Eifelsteig te lopen. Geen rondje dus. Dat vergt enige voorbereiding. 'Waar parkeren we de auto? Bij het begin of bij het eindpunt?' 'Bij het begin, lijkt me handiger.' Mijn vrouw kijkt me niet-begrijpend aan. 'Misschien wel handig om te checken hoe laat er een bus rijdt om ons terug te brengen naar onze auto.' Ik zoek het op. 'Tien over het hele uur. Elk uur. Oh nee... om de twee uur.' Mijn vrouw fronst haar wenkbrauwen. ...