FonziesVerhalen

  Mijn zwemles is al even onderweg. Met zeven waterratjes probeer ik het overzicht te houden, terwijl ik ze stap voor stap leer hoe ze hun hoofd boven water houden en vertrouwen krijgen in wat ze doen. Dan verschijnt er plots een moeder met een jongetje aan de rand van het bad. ‘Badmeester Fons?’ vraagt ze voorzichtig. ‘Jazeker,’ antwoord ik. ‘Sorry dat we wat laat zijn. Dit is mijn zoontje Sjonnie. Hij komt voor het eerst bij jullie… eh, bij u zwemmen.’ Ik glimlach naar hem en knik uitnodigend naar het water. ‘Welkom Sjonnie, kom er maar rustig in.’ Zijn moeder blijft nog even staan, zichtbaar zoekend naar de juiste woorden. Dan zegt ze: ‘Misschien is het goed om te weten dat Sjonnie een vervelende ervaring heeft gehad. Hij kon eigenlijk prima zwemmen, maar toen hij door het gat moest, ging het mis. Zijn vorige instructeur heeft hem daarin iets te veel gepusht. Sindsdien durft hij zijn neus niet eens meer in het water te doen. Laat staan dat hij onder water gaat.’ ...

  Ik ben op zoek naar schoenen.  Niet dat ik zonder zit. Integendeel. De kast staat er vol mee.  Maar soms… klopt het gewoon niet.  Die ene broek vraagt om dat ene paar dat je niet hebt. Of niet meer kunt vinden. Of nooit gekocht hebt. Dus: de stad in.  Het is zo’n dag waarop alles er goed uitziet, maar niets echt past.  Schoenenwinkel in. Schoenenwinkel uit.  Bruin is net geen bruin. Zwart is te netjes. Wit te schoon.  Ik begin te twijfelen of het probleem wel bij de schoenen ligt. Dan valt mijn oog op een gele ambulance.  Hij rijdt stapvoets door het autovrije centrum.  Geen sirene. Geen zwaailicht.  Alsof hij er gewoon even tussendoor glipt.  De klus zit er blijkbaar op.  Of ze zijn binnen nog bezig met iemand die we niet zien. Achter de ambulance loopt een ouder echtpaar.  Gearmd. Rustig.  Ze praten. Lachen zelfs even.  In hun eigen tempo, hun eigen wereld. Ik stel me voor dat ze dit vaker doen....

  Het is een niet-officiele  nationale dag; 16 januari. Na alle feestelijkheden, deze dag even helemaal niets. Niets te vieren. Simpelweg 'ontspannen' en gewoon niets doen. 'Schat, het is morgen de nationale "Niksdag", wist je dat?' Cora kijkt me twijfelachtig aan. 'Niksdag?'  'Ja, 16 januari blijkt de dag om niks te doen. Afstand nemen van alle feestdagen.' Daar waren we overigens wel aan toe. Naast kerstmis, oudejaarsavond en mijn verjaardag, vlak daarna, hadden wij ook Nieuwjaarsdag. Ja, wie niet? Lekker bijzonder', hoor ik je zeggen. Maar onze Nieuwjaarsdag was er één om nooit te vergeten. Wij wonen namelijk op postcode 4001, in Tiel. Begrijp je..? Postcodeloterij.. Vandaar dat die nationale Niksdag ons prima uitkwam. Waren we wel aan toe.  Uitgebreid gedoucht schuiven we samen aan bij ons heerlijke ontbijtje. Geen plannen vandaag. "Bliep", een berichtje meldt zich op de telefoon van mijn vrouw.  'Berichtje...