FonziesVerhalen

  Ik sta in de rij bij de plaatselijke slager. Mijn nummertje getrokken kijk ik verlekkerd naar al dat moois in de vitrine.                                                                                                                                             E en ambachtelijk familiebedrijf, slacht nog zelf. Tientallen prijzen aan de muur alsof ze al jaren meedoen in de Champions League.                                                                      ...

  BABS.   Een paar jaar geleden volgde ik de opleiding tot trouwambtenaar aan de Bestuur Academie Nederland.  Het leek me een prachtige en zinvolle invulling van mijn vrije tijd: deel uitmaken van de mooiste dag in het leven van een stel.                                                                                                                                                  Ik ging weer terug naar de schoolbanken.  Geen hogere wiskunde, maar wél leuk en leerzaam.  Wetmatigheden, tips, trucs en verhalen van gelouterde ambtenaren, ik nam het allemaal in me op. Klaar voor mijn examen. Ik moest ...

  Op zondagmiddag, drie uur s'middags, steevast elke week, komen we bij elkaar. Meest met z'n viertjes. Soms met z'n drieën. Locatie: Café De Merckt, Tiel.  Ons podcast-moment.  En steevast vergeten we de opname-knop in te drukken.  Zo ook deze zondagmiddag. Haastend loop ik door het centrum richting De Merckt. Ik ben laat en wil erbij zijn. De terrassen zitten vol  De Merckt komt in zicht.  Het terras bruist. Toeristen en Tielenaren borrelen of genieten van een late lunch.  Ik ontwijk een serveerster, met een blad gevaarlijk vol met drankjes (zij heeft absolute voorrang) en stap het café binnen.  Relatieve rust komt me tegemoet. Mijn biertje staat al klaar op de bar. Perfecte timing. Schuif aan bij mijn praatvrienden.  Op de tv-schermen zie ik de spelers van Feijenoord het veld op komen. Ik ben op tijd.  Na de wedstrijd sluit ik samen met mijn spreektoeters aan bij een gezellig stelletje op het terras.  Hij voetbal fanaat. Zij ab...

  Terwijl heel Nederland nog aan het gourmetten is, word ik wakker in onze camper. Het is een Eerste Kerstdag lang geleden in Nieuw-Zeeland. We lopen hier twaalf uur voor op ons thuisland.  De opkomende adrenaline jaagt me uit bed. We staan op een geweldige camping bij Queenstown. Het is zes uur ’s ochtends. De kinderen liggen nog in diepe slaap boven de bestuurderscabine. Wij slapen beneden.  Het is prachtig weer. De zomerzon staat al te trillen boven de heuvels. Kerstmis in hartje zomer. Hoe bijzonder is dat?   Ik glip mijn bed uit. Mijn vrouw mompelt iets onverstaanbaars, maar ik moet écht richting de wasruimte. De nood is hoog.                                                                                                ...

  Sommige herinneringen zijn tweeledig.  Ze snijden én ze glimlachen. Dit is er zo één. Zie haar voor je: een nette vrouw van negentig, haar in een strakke knot, de rouw al jaren in haar schouders gezakt. Steeds iets vergeetachtiger, soms licht verdwaald in haar eigen huis, maar nog altijd trots genoeg om alleen te willen wonen.  Dat was mijn moeder. Ze is er niet meer. Misschien leest ze mee al heb ik daar geen zekerheid over, behalve dan het verlangen dat ze dat zou doen.  Vanuit mijn eigen woonplaats, ver weg, was ik gewend geraakt aan de telefoon die te vaak ging.  Haar naam in het scherm betekende eerst diep ademhalen.  Een kapotte tv, zoekgeraakte sleutels, een onoplosbaar probleem dat in haar hoofd altijd groter werd dan Altijd die spanning in haar stem. Altijd die paniek.  En altijd die liefde waarin het verpakt zat. Op een ochtend belde ze vroeg. Haar woorden kwamen gebroken door de lijn.  Kunstgebit kwijt.  Meer hoefde ze niet...

  Ik neem je mee naar de jaren zeventig.   Agnes College, Leiden. Middelbare schooltijd.  Potverdikkie, wat was ik verliefd.  Marie-Louise. Lang, golvend blond haar. Kuiltjes in haar wangen.                                        Ik woonde in Leiden, zij erbuiten. Flink erbuiten. Zeker drie kwartier fietsen.  De klik was er absoluut. Dat voelden we allebei.  Maar het kwam er niet van.  Te bleu, waarschijnlijk.  Geen mobieltjes, geen appjes of Facebookberichtjes. Andere tijd.  Berichtjes stuurden we per briefje. Stopte we stiekem in de agenda van de ander.  Ook dat was ík van plan. Thuis schreef ik een weloverwogen liefdesverklaring op een kladblaadje.   Morgen zou ik hem in haar agenda stoppen.  Maar wat gebeurt er?  De stoel van Marie-Louise bleef leeg die ochtend. Griep.              ...