FonziesVerhalen

  BABS.   Een paar jaar geleden volgde ik de opleiding tot trouwambtenaar aan de Bestuur Academie Nederland.  Het leek me een prachtige en zinvolle invulling van mijn vrije tijd: deel uitmaken van de mooiste dag in het leven van een stel.                                                                                                                                                  Ik ging weer terug naar de schoolbanken.  Geen hogere wiskunde, maar wél leuk en leerzaam.  Wetmatigheden, tips, trucs en verhalen van gelouterde ambtenaren, ik nam het allemaal in me op. Klaar voor mijn examen. Ik moest ...

  Sommige herinneringen zijn tweeledig.  Ze snijden én ze glimlachen. Dit is er zo één. Zie haar voor je: een nette vrouw van negentig, haar in een strakke knot, de rouw al jaren in haar schouders gezakt. Steeds iets vergeetachtiger, soms licht verdwaald in haar eigen huis, maar nog altijd trots genoeg om alleen te willen wonen.  Dat was mijn moeder. Ze is er niet meer. Misschien leest ze mee al heb ik daar geen zekerheid over, behalve dan het verlangen dat ze dat zou doen.  Vanuit mijn eigen woonplaats, ver weg, was ik gewend geraakt aan de telefoon die te vaak ging.  Haar naam in het scherm betekende eerst diep ademhalen.  Een kapotte tv, zoekgeraakte sleutels, een onoplosbaar probleem dat in haar hoofd altijd groter werd dan Altijd die spanning in haar stem. Altijd die paniek.  En altijd die liefde waarin het verpakt zat. Op een ochtend belde ze vroeg. Haar woorden kwamen gebroken door de lijn.  Kunstgebit kwijt.  Meer hoefde ze niet...

  Ik neem je mee naar de jaren zeventig.   Agnes College, Leiden. Middelbare schooltijd.  Potverdikkie, wat was ik verliefd.  Marie-Louise. Lang, golvend blond haar. Kuiltjes in haar wangen.                                        Ik woonde in Leiden, zij erbuiten. Flink erbuiten. Zeker drie kwartier fietsen.  De klik was er absoluut. Dat voelden we allebei.  Maar het kwam er niet van.  Te bleu, waarschijnlijk.  Geen mobieltjes, geen appjes of Facebookberichtjes. Andere tijd.  Berichtjes stuurden we per briefje. Stopte we stiekem in de agenda van de ander.  Ook dat was ík van plan. Thuis schreef ik een weloverwogen liefdesverklaring op een kladblaadje.   Morgen zou ik hem in haar agenda stoppen.  Maar wat gebeurt er?  De stoel van Marie-Louise bleef leeg die ochtend. Griep.              ...