DE RING

 

Wij hebben een familiegeheim. Echt waar, geen grapje. Maar mijn ouders hebben het meegenomen naar hun hiernamaals. Onbesproken. Maar zolang zij de weg terug niet vinden, en dat is hoogst onwaarschijnlijk, blijft dat zo. 

"Maar hoe weet jij dat dan als het nooit is besproken?" Dat kwam zo..

Mijn vader kwam uit een groot katholiek gezin en trouwde mijn moeder. 

Zijn jongste broer, piloot en charmeur ontmoette om latere leeftijd Carolien. Een evenzo charmante als muzikale dame.

Zijn oudste broer bleef vrijgezel en woonde met zijn eveneens vrijgezelle zus in het ouderlijk huis.

Maar toen... de jongste broer verongelukte en overleed. Zijn vriendin, Carolien, zocht steun bij de familie maar veelal bij mijn vader en moeder. Met mijn moeder was ze zeer creatief met textiel. Met mijn vader speelde ze samen orgel en viool. Als toenmalige tiener was dit vreselijk. Maar zij genoten en het gaf troost.

Weer een aantal jaren later trouwde Carolien met de oudste broer van mijn vader. Voor vele een verrassing die zorgde voor gefronste wenkbrauwen.

Enfin, ook de oudste broer bleek niet het eeuwige leven te hebben. En mijn vader evenmin. Carolien bleef alleen en verdween uit zicht.

Mijn moeder werd in haar laatste jaren uitstekend verzorgd in een verpleeghuis maar wist het echt niet meer. Een zinvol gesprek was onmogelijk, helaas. Mams had de gewoonte om al haar ringen ook werkelijk te dragen. Tegelijk welteverstaan. Een ring of vijf aan één hand.

Op een dag bezochten Cora en ik mijn moeder. Cora verzorgde haar handen en nagels nadat ik al haar ringen had afgedaan. Tijdens de handverzorging speelde ik wat met ringen. Plots viel mijn oog op de binnenzijde van een bescheiden gouden ring. Een inscriptie. Kon het niet goed lezen. Pakte mijn leesbril en probeerde het opnieuw.

Ik kon níet geloven wat ik las: "Carolien & Theo".                                                                              Draaide de ring nog eens tussen mijn vingers en kon een glimlach niet onderdrukken.

Mijn vader heette Theo.