VIERDUIZEND EN EEN.

 


Het is eind december. Het begint te kriebelen. Ik word onrustig. Die verdomde Staatsloterij probeert me dagelijks te verleiden om een Eindejaarslot te kopen. En dagelijks bedenk ik me dan: 'wat als...?' Fantasieën volgen. Uiteindelijk zak ik door het ijs. Ik kan de fantasie niet weerstaan en koop toch een Staatslot.

Oudejaarsavond. Ik ben het Staatslot al bijna vergeten maar zie het liggen op het kastje bij de voordeur.    'Ff checken schat? Je weet maar nooit. Misschien verdienen we onze vakantie terug.'                               We gaan ervoor zitten. Borrel. Hapje. Inloggen. Lotnummer ingeven. Wachten. Spanning stijgt. Zou het echt zo zijn? Plots het bericht:                                                                                                   "Gefeliciteerd! U heeft gewonnen. Wij maken volgende week tien euro naar u over."

 Lachend drinken we ons wijntje op. Op weg naar het nieuwe jaar. 

Nieuwjaarsdag. We besluiten om het jaar relaxed te beginnen en maken er een 'wellnessdagje' van. Mobiel uit. Ons niet bellen. Thuisgekomen gaan we online. Een kakofonie van tuutjes en belletjes vult de woonkamer.                                                                                                                                              'Wat nu dan?'                                                                                                                                           'Kijk, berichtje van mijn collega. Of ik volgende week gewoon kom werken."                                         'Wat een rare vraag, waarom zou je dat niet doen?'                                                                                        Mijn vrouw kijkt me aan. Ongeloof in haar ogen.

'We hebben de Postcode Kanjer gewonnen...'

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen