CODE ROOD OP HET TERRAS

 

Mijn uurtjes in het zwembad zitten erop. Het is vijf uur. De zon brandt nog volop. Ik koop een krantje, zoek een plekje in de schaduw en bestel een koud biertje. Resetten noem ik dat.

Het terras is gezellig vol. Naast mij zit een zongebruind echtpaar aan een vroege zomermaaltijd. Verdiept in het sportnieuws drink ik mijn biertje. Geen code rood, maar wel warm.

Plots word ik opgeschrikt door een noodkreet.

'Kan iemand mij helpen, alsjeblieft!'

Paniek klinkt in de stem.

Het is de zongebruinde man naast mij. Zijn vrouw zit bewusteloos naast hem. Haar hoofd is naar achter gezakt en ze maakt gorgelende geluiden.

Ik loop erheen. De man verstijft. Zijn blik blijft op zijn vrouw gericht, alsof hij niet meer weet wat hij moet doen. Twee andere terraszitters sluiten aan. Iemand belt 112. Automatisch ga ik de stappen langs die ik ooit tijdens een EHBO-cursus leerde. Reanimatie lijkt elk moment nodig.

Samen met de ober pak ik de vrouw onder haar oksels om haar voorzichtig plat op de grond te leggen.

Plots opent de vrouw haar ogen. Wonderlijk helder. Geen pijn. Alleen doorweekt van het zweet. Opluchting.

De centralist adviseert om naar de huisartsenpost te gaan. De eigenaresse van het restaurant biedt direct aan haar daarheen te brengen.

Ik ga weer zitten. Mijn biertje is lauw geworden. Het schuim is verdwenen. Ik pak mijn krant weer op, maar betrap mezelf erop dat ik al een paar minuten naar dezelfde pagina staar zonder één woord te lezen.

Als ik opkijk, zijn de stoelen naast mij leeg. Het echtpaar is vertrokken. Alsof ze door de grond zijn gezakt.

Het terras draait alweer op volle toeren. Gelach. Bestellingen. Een nieuwe ronde drankjes. Alsof er vijf minuten eerder niemand op het randje van leven en dood had gezeten.

Het terras was alweer vergeten wat ik nog niet kon loslaten.