PIKA PIKA

 

Het is voorjaar 2024. Terwijl Nederland gebukt gaat onder de natste lente ooit, zoeken wij juist de nattigheid op.

We wonen en werken namelijk drie maanden op het Caribische eiland Bonaire. Geen regen dus. Wel warm.

Als we samen vrij zijn, gaan we ’s morgens banenzwemmen in de oceaan. Verkoeling en een sportief begin van de dag.

Stel je het volgende voor: Azuurblauwe zee. Helder tot op de bodem.

Met drijvende pontons is er een zwembad in gecreëerd van maar liefst vijfentwintig meter in het vierkant. Startblokken. Trappetjes. Compleet. Menige stad in Nederland zou er jaloers op zijn.

Kleurrijke, nieuwsgierige vissen zwemmen onder en boven je. We zwemmen eigenlijk in een aquarium.

 Zo ook vandaag.

De zon doet geen enkele moeite om zich te verschuilen. Met uv-shirts aan en zwembril op duiken we ons zeezwembad in.

Temperatuur van het water?

Tweeëndertig graden.

Goed uit te houden dus.

We blijken overduidelijk niet de enigen die dit een aangename temperatuur vinden.

Tijdens het zwemmen lijkt het alsof we stiekem geprikt worden. Een soort muggenprik. In ons gezicht, onze benen en armen. Niet fijn.

Plots zien we door onze zwembrillen minuscuul kleine kwalletjes om ons heen. Honderden. Misschien wel duizenden. Zo groot als speldenknoppen.

We houden het voor gezien. Einde oefening.

 Bij navraag wordt het al snel duidelijk. Oostenwind. Pika, pika! Kleine vervelende kwalletjes melden zich dan.

Het is zondag. We besluiten toch weer te gaan zwemmen in ons aquarium. Onderweg zien we de plaatselijke bevolking, jong en oud, richting de kerk gaan. Bonaire is katholiek. Flink katholiek zelfs. Ook daar zou menige Nederlandse kerk jaloers op zijn.

Aangekomen bij de zee beginnen we aan veertig baantjes. Nemo kijkt toe en moedigt ons aan. Maar ook de pika pika melden zich weer. 

Geen doen.

Zelfkastijding.

We klimmen het trappetje op en verlaten het water.

Op de kade zitten drie mannen. Lokale kleur. Grijs haar. Wijsheid. 

In de schaduw van een boom.

"Bon dia, señornan." We groeten ze hartelijk.

"Bon dia. Lekker gezwommen?"

"Nee, een beetje kort. Er zijn weer pika pika."

De mannen kijken elkaar aan. Dan nemen ze een strenge blik aan.                                          "Vanmorgen naar de kerk geweest?" We schudden ons hoofd.                                                           "Nee."

De oudste man knikt langzaam: "Tsja..."

Hij haalt zijn schouders op.

"Pika pika weten dat."