STORM

 

We rijden de Tuinroute. Niet in Nederland. Nee, die van Zuid-Afrika. Driehonderd kilometer asfalt dat zich tussen de Indische Oceaan en steile bergketens wurmt. Langs meren, bossen, hagelwitte stranden en natuurreservaten waar je stil van wordt.

Wij overnachten in een luxe reservaat. “Tenten”, noemen ze het. Maar dan wel midden in het leefgebied van de Big Five.

’s Avonds naar het restaurant? Eerst de ranger bellen. Die haalt je op. Zaklamp in de ene hand, geweer in de andere. Je weet immers maar nooit.

Na een ochtendsafari schuiven we rond het middaguur aan voor lunch.                                                Dan ontstaat er onrust. Gefluister. Blikken richting het water.                                                                Een olifant. Hij staat in het meertje voor onze tent.                                                                              Zuigt water op met zijn slurf en spuit het over zijn stoffige lijf.                                                        Rustig. Tevreden bijna. Alsof hij weet dat wij kijken.

Cora en ik lopen dichterbij. Daar staat hij dan.                                                                                  Alleen. Groot. Onverstoorbaar. Dan stopt hij. Stapt het water uit. Kijkt onze kant op. En begint te lopen.

‘Naar de tent,’ zeg ik. ‘Misschien zien we hem beter vanaf de veranda.’                                                 We staan nog maar net buiten of hij is er al.                                                                                 Langzaam. Loom bijna.                                                                                                                           Zijn slurf zwaait heen en weer, zuigt zand op en blaast het over zijn rug.                                               Op tien meter. Misschien minder. Hij blijft staan voor ons hekje. Kijkt.                                                 Wij glimlachen. Alsof dat helpt.                                                                                                             Dan toetert hij. Wij schrikken. Hij niet.                                                                                                     En heel even, echt heel even, heb ik het idee dat hij me aankijkt… en knipoogt.

De volgende dag vertellen we het aan de ranger. Hij kijkt ons aan. Deze keer geen lach maar bezorgdheid op zijn gezicht.                                                                                                                ‘Jullie hebben geluk,’ zegt hij met een verontrustende blik. ‘En jullie moeten daar blij mee zijn. Dit gebeurt zelden.’ Hij knikt even.                                                                                                                 ‘Ik ken deze bull. Extreem groot. Tien duizend kilo. Sterk. Onvoorspelbaar. Hij heeft net de leider van de kudde verslagen.’

Kleine pauze.

‘Maar hij is nu in een goede bui… volgende keer iets meer afstand houden. Beter... we hebben hem een naam gegeven. Storm...'