FonziesVerhalen

  Om nou te beweren dat we onder de noemer frequent flyer vallen? Zeker niet. Maar zo eens in de twee jaar komen we er niet onderuit. De vakantiebestemming is dan simpelweg te ver van huis en alleen bereikbaar per boot of vliegtuig. Neem het ons niet kwalijk dat we dan voor het laatste kiezen. Ons plan stond eigenlijk al jaren op de plank. Eerst gooide corona roet in het eten, daarna ikzelf (had iets met een afkortzaag te maken, als ik het me goed herinner) en vervolgens de enorme stijging van de vliegprijzen.   Maar nu hebben we het toch van die plank kunnen halen. Eindbestemming? Nieuw-Zeeland. Continent? Oceanië. Afstand? 18.200 kilometer. Aantal vlieguren? 23 uur.   Als dát je doel is, wordt vliegen een uitdaging. Alhoewel we prima ervaringen hebben, hoor. Maar dan wel op de korte afstand. Dat dan weer wel. Eén dingetje is altijd even slikken: de warme maaltijd in het vliegtuig. Letterlijk en figuurlijk. Dat ligt ongetwijfeld niet aan de chef-k...

  Wij hebben twee poezen. Sam en Rosie. Broer en zus uit hetzelfde nest. Tweeling dus. Maar dat is niet te zien. Rosie is een kleine roodharige dame. Tikkeltje te dominant. Sam is een grote grijze kater. Tikkeltje sullig, maar lief. Broer en zus verdragen elkaar. Meer ook niet. Totdat we aan onze voorbereidingen beginnen voor een vakantie. Kleding verzamelt zich op het logeerbed. Stapeltjes. Ondergoed, T-shirts en shorts. Koffers worden geopend. Passen en meten. Maar juist dan nemen broer en zus positie in. Rond en zelfs op de koffers. Het lijkt alsof ze het aanvoelen en elkaar opzoeken. Samen naast elkaar. Acceptatie. In de hoop dat ze per ongeluk ingepakt worden en als verstekeling met ons mee mogen. Onze harten breken. Broer en zus kijken elkaar aan. Voorzichtig. Vanuit de ooghoeken. Gedeelde smart blijkt halve smart. Voor hen.

  Als jochie van een jaar of zestien had ik een prachtige jeugd. Voetballen op straat. Elke dag. Mooie vriendengroep. Vriendinnetjes op school. Het leven lachte me toe! Op een dag voetbalde ik met de buurjongens op het veldje achter ons huis. Een meisje keek toe vanaf het klimrek. Het was Anne Marie. Ze woonde een straatje verder. Na het laatste fluitsignaal kwamen we elkaar tegen. Beetje lachen, beetje flauwe kullen, beetje ongemakkelijk, beetje verliefd. Maar Anne Marie was een paar jaartjes jonger. En op die leeftijd paste dat niet in het plaatje.  Toch deed ik het: liefdesbriefje door de brievenbus. Geen reactie.  Teleurgesteld richtte ik me weer op mijn leeftijdsgenoten.  Met wisselend succes. Ik kreeg verkering. En weer.. Trouwde. En nog een keer. De jaren verstreken. Ik werd 63 en belandde met mijn vrouw op het eiland Bonaire.  Sms- bericht: 'Hoi Fons. Misschien wat onverwacht maar dit berichtje is van mij; Anne-Marie. Ik ga volgende w...

  Het is eind december. Het begint te kriebelen. Ik word onrustig.  Die verdomde Staatsloterij probeert me dagelijks te verleiden om een Eindejaarslot te kopen. En dagelijks bedenk ik me dan: 'wat als...?' Fantasieën volgen.  Uiteindelijk zak ik door het ijs. Ik kan de fantasie niet weerstaan en koop toch een Staatslot. Oudejaarsavond. Ik ben het Staatslot al bijna vergeten maar zie het liggen op het kastje bij de voordeur.     'Ff checken schat? Je weet maar nooit. Misschien verdienen we onze vakantie terug.'                                We gaan ervoor zitten. Borrel. Hapje. Inloggen. Lotnummer ingeven. Wachten. Spanning stijgt. Zou het echt zo zijn? Plots het bericht:                                                           ...

  BABS.   Een paar jaar geleden volgde ik de opleiding tot trouwambtenaar aan de Bestuur Academie Nederland.  Het leek me een prachtige en zinvolle invulling van mijn vrije tijd: deel uitmaken van de mooiste dag in het leven van een stel.                                                                                                                                                  Ik ging weer terug naar de schoolbanken.  Geen hogere wiskunde, maar wél leuk en leerzaam.  Wetmatigheden, tips, trucs en verhalen van gelouterde ambtenaren, ik nam het allemaal in me op. Klaar voor mijn examen. Ik moest ...

  Sommige herinneringen zijn tweeledig.  Ze snijden én ze glimlachen. Dit is er zo één. Zie haar voor je: een nette vrouw van negentig, haar in een strakke knot, de rouw al jaren in haar schouders gezakt. Steeds iets vergeetachtiger, soms licht verdwaald in haar eigen huis, maar nog altijd trots genoeg om alleen te willen wonen.  Dat was mijn moeder. Ze is er niet meer. Misschien leest ze mee al heb ik daar geen zekerheid over, behalve dan het verlangen dat ze dat zou doen.  Vanuit mijn eigen woonplaats, ver weg, was ik gewend geraakt aan de telefoon die te vaak ging.  Haar naam in het scherm betekende eerst diep ademhalen.  Een kapotte tv, zoekgeraakte sleutels, een onoplosbaar probleem dat in haar hoofd altijd groter werd dan Altijd die spanning in haar stem. Altijd die paniek.  En altijd die liefde waarin het verpakt zat. Op een ochtend belde ze vroeg. Haar woorden kwamen gebroken door de lijn.  Kunstgebit kwijt.  Meer hoefde ze niet...

  Ik neem je mee naar de jaren zeventig.   Agnes College, Leiden. Middelbare schooltijd.  Potverdikkie, wat was ik verliefd.  Marie-Louise. Lang, golvend blond haar. Kuiltjes in haar wangen.                                        Ik woonde in Leiden, zij erbuiten. Flink erbuiten. Zeker drie kwartier fietsen.  De klik was er absoluut. Dat voelden we allebei.  Maar het kwam er niet van.  Te bleu, waarschijnlijk.  Geen mobieltjes, geen appjes of Facebookberichtjes. Andere tijd.  Berichtjes stuurden we per briefje. Stopte we stiekem in de agenda van de ander.  Ook dat was ík van plan. Thuis schreef ik een weloverwogen liefdesverklaring op een kladblaadje.   Morgen zou ik hem in haar agenda stoppen.  Maar wat gebeurt er?  De stoel van Marie-Louise bleef leeg die ochtend. Griep.              ...