LIEFDESBRIEFJE.

 

Ik neem je mee naar de jaren zeventig. Agnes College, Leiden. Middelbare schooltijd. Potverdikkie, wat was ik verliefd. Marie-Louise. Lang, golvend blond haar. Kuiltjes in haar wangen.                                       

Ik woonde in Leiden, zij erbuiten. Flink erbuiten. Zeker drie kwartier fietsen. De klik was er absoluut. Dat voelden we allebei. Maar het kwam er niet van. Te bleu, waarschijnlijk. 

Geen mobieltjes, geen appjes of Facebookberichtjes. Andere tijd. Berichtjes stuurden we per briefje. Stopte we stiekem in de agenda van de ander. Ook dat was ík van plan.

Thuis schreef ik een weloverwogen liefdesverklaring op een kladblaadje. Morgen zou ik hem in haar agenda stoppen. Maar wat gebeurt er? De stoel van Marie-Louise bleef leeg die ochtend. Griep.                                                                                                     

Teleurstelling en lichte paniek wisselden elkaar af. Tot ik me herinnerde dat onze aardrijkskundeleraar én conrector, meneer Van Laar, in hetzelfde dorp woonde als zij. Sterker nog: Marie-Louise paste wel eens op zijn kinderen.

Ik trok de stoute schoenen aan en stapte zijn kantoortje binnen. Met rode konen vroeg ik of hij mijn briefje aan Marietje wilde geven. Met een glimlach beloofde hij dat te doen. Diezelfde middag nog. En zo gebeurde het.


Bijna vijftig jaar later, op een reünie van het Agnes, hoorde ik dat meneer Van Laar inmiddels was overleden. Maar zijn vrouw, mijn vroegere gymlerares, was er wél. We raakten in gesprek, lachend over vroeger.                                                             
‘Alfons’, zei ze ineens, dat jongetje van dat briefje voor Marie-Louise?

Je raadt nooit wie er op dat moment de zaal binnen kwam lopen…


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen