KUNSTGEBIT

 

Sommige herinneringen zijn tweeledig. Ze snijden én ze glimlachen. Dit is er zo één.

Zie haar voor je: een nette vrouw van negentig, haar in een strakke knot, de rouw al jaren in haar schouders gezakt. Steeds iets vergeetachtiger, soms licht verdwaald in haar eigen huis, maar nog altijd trots genoeg om alleen te willen wonen. Dat was mijn moeder.

Ze is er niet meer. Misschien leest ze mee al heb ik daar geen zekerheid over, behalve dan het verlangen dat ze dat zou doen. 

Vanuit mijn eigen woonplaats, ver weg, was ik gewend geraakt aan de telefoon die te vaak ging. Haar naam in het scherm betekende eerst diep ademhalen. 

Een kapotte tv, zoekgeraakte sleutels, een onoplosbaar probleem dat in haar hoofd altijd groter werd dan

Altijd die spanning in haar stem. Altijd die paniek. En altijd die liefde waarin het verpakt zat.

Op een ochtend belde ze vroeg. Haar woorden kwamen gebroken door de lijn. Kunstgebit kwijt. Meer hoefde ze niet te zeggen, de leegte achter dat woord zei genoeg.

Ik kon niet weg van mijn werk. Dus werd plan B ingezet: mijn broer, die zonder aarzelen tweehonderd kilometer heen én weer terug reed om haar te helpen.  Samen zochten ze het huis af. Laden, kasten, bankkussens die gehesen werden alsof er schatten onder lagen. Maar niets. Alsof het kunstgebit zelf had besloten weg te lopen.

Er was nog één uitweg: de tandarts. Die had plek.                                                  Maar wel volgende week pas. Dus moesten ze berusten. Of iets dat erop leek.                                                     ‘Eerst maar koffie, mams?’                         'Lekker lieverd, ben blij dat je er bent. '

Mijn broer zette het apparaat aan. Zo’n ouderwets ding, met zakjes waar het water langzaam doorheen druppelt. Hij opende het klepje om het gebruikte zakje te vervangen.                                  En daar lag het. Stralend als een vondst die op ze had gewacht. Het kunstgebit van moeders, keurig geparkeerd in het koffieapparaat.

Ze hebben zó gelachen, de spanning viel van haar gezicht als stof van oude gordijnen. En telkens wanneer ik eraan terugdenk, hoop ik dat ze ergens nog eens met me mee grinnikt.                        Maar waarschijnlijk is ze het vergeten.