FonziesVerhalen

Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...

  Het is een gure herfstdag. De wind giert, de zon laat zich niet zien.  Ik scoor een krantje bij de plaatselijke boekhandel, trek mijn kraag omhoog en loop richting mijn stamcafé: De Merckt.  Mijn bijna dagelijkse ritueel.                                                                                                                                Eenmaal geïnstalleerd aan een donkerbruin gelakt tafeltje in het zacht verlichte café, komt een oudere man binnen. Een prototype opa, gevolgd door twee vlotte meiden. Zijn kleindochters, zo blijkt al snel.  Ze hebben opa uitgenodigd voor een borrel en opa krijgt alle aandacht die hij verdient. Schattig om t...

  Joran is jongetje van zeven jaar. Al twee jaar geef ik hem wekelijks zwemles. Bijzonder onderwijs.  Hij mankeert niets maar heeft een erg korte spanningsboog, snel geprikkeld door zijn omgeving en "een soort van druk".  Samen gaan we op pad naar het A-diploma. Dat blijkt een lange weg. Maar we houden samen vol.                                                                                                                                                      Et voila, gisteren was het moment daar: hij mag afzwemmen voor zijn diploma.  Hij en ik samen. Niemand mag er van hem bij zijn. Pappa, mamma e...