FonziesVerhalen

  MET DE BUS REIZEN HEEFT IETS SCHATTIGS.    Sinds ik een aantal jaren geleden het tempo van mijn leven heb teruggeschakeld van standje 5 naar 2, maak ik vaker gebruik van het openbaar vervoer. Bus, tram, trein, metro – niets is me vreemd meer. We hebben nog steeds een auto, hoor, maar die sta ik met liefde regelmatig af aan mijn vrouw, die haar versnelling voorlopig nog in z’n 3 houdt.   Binnen het OV is de bus mijn absolute favoriet. De metro associeer ik met haast, de trein met zakelijkheid. En aangezien ik geen van beide meer nodig heb, blijven tram en bus over.   Eerlijk is eerlijk: ze strijden om plek één.   Waarom dan toch een lichte voorkeur voor de bus?   Allereerst omdat er in mijn woonplaats gewoonweg geen trams rijden. Waren die er wel, dan zou het ongetwijfeld een serieuze competitie worden – een soort Ajax-Feyenoord. Maar goed, die is er niet. En dus wint de bus. Er is iets ontwapenends aan de bus.  Misschien beg...

  Hoe Johan Cruijff onze droom aan diggelen speelde. Ik neem je mee naar de herfst van 1978. Op een regenachtige vrijdagavond zat ik samen met mijn boezemvriend Carlos – toen 17 jaar oud – aan de bar van De Uyl van Hoogland, in het historische hart van Leiden. Biertjes voor onze neus – dat kon toen nog – en eindeloos kletsen over de toekomst na ons eindexamen, dat al akelig dichtbij kwam. Als ondernemers in spe fantaseerden we er lustig op los. Een eigen kroeg beginnen, “De Gouwe Gulp” zou hij heten. Of samen op wereldreis. Grootse plannen kwamen voorbij terwijl het bier rijkelijk vloeide. We wisten één ding zeker: voor al die dromen hadden we geld nodig. En dat verdienden we niet bepaald als krantenbezorger of afwasser. Toen kwam het gesprek op voetbal. Carlos was voor Ajax, ik meer een Feijenoorder. Maar waar we wél allebei warm van werden, was Johan Cruijff. En toen viel alles op z’n plek. Vriendschap, ondernemersch...

  IK WAS EEN PERFECT BIEFSTUKJE.  Mijn eerste levensjaren bracht ik door in de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw. Als jochie van nog geen tien jaar oud bestonden mijn zomervakanties uit dagjes uit, op de fiets met paps en mams, richting het water: Wassenaars Slag, De Kaag of de Wijde Aa.  Mee in de fietstas: een opblaasbare kano, vishengel, een korte broek, een T-shirt en ..... een fles olijfolie. Die was voor op mijn lijfje, om lekker bruin te worden. Na zo’n dagje zon werd mijn huid liefdevol verzorgd door mijn moeder. Mijn vuurrode rug werd ingesmeerd met azijn, “om de brand eruit te halen.” Daarna weer een laagje olijfolie, een zacht T-shirtje aan, en dan mijn bed in. Klaar voor de volgende zonnige dag. Ook in mijn tienerjaren veranderde er weinig. Bruin worden was het doel.  Ja, zonnebrandcrème bestond wel, maar dat was schreeuwend duur voor een kranten bezorgende puber die zijn zuurverdiende guldens bij elkaar schraapte. Zelfs in mijn twintiger- en de...

  PLOTS STOND IK POEDELNAAKT IN DE GANG VAN HET HOTEL.    Ken je dat......?  Je ligt na een heerlijke dag op tijd in je bed met het plan om het boek ,dat al weken smekend op je nachtkastje ligt, eindelijk eens uit te lezen. En alweer ben je kansloos en het bewuste boek slachtoffer. Je ogen hebben heel andere plannen. De slaap overwint. De REM-slaap start zijn proces totdat je blaas zich ermee gaat bemoeien. Je probeert dat te negeren. Ff geen zin in. Lukt ook nog. Maar je blaas is een hardnekkige makker in donkere tijden en meldt zich overduidelijk voor de tweede keer! Je geeft toe. Vooruit dan maar.... Als een visueel gehandicapte stap je met tegenzin uit je bed en vindt wonderbaarlijk je weg naar naar de verlossing en terug! Het is bijna een vanzelfsprekend fenomeen.  Of toch niet...? Afgelopen weekend ging ik samen met mijn vrouw een paar dagen uitwaaien op het prachtige eiland Terschelling....

  Gekke Koeien & Goede Daden   In de jaren ’80 van de vorige eeuw ,ik ben inmiddels ook de jongste niet meer, woonde, werkte én at ik een jaar lang in Londen. De Engelse keuken staat weliswaar niet bekend als spectaculair, maar dat weerhield mij er destijds niet van om volop te genieten van stews, steaks en beefburgers. Na dit overzeese avontuur ging mijn leven in Nederland rustig verder. Inmiddels zijn we beland in de jaren ’20 van deze eeuw. Voor mij een tijd van bezinning. Ik vroeg me af: kan ik misschien iets extra’s betekenen voor de samenleving? Het antwoord: ik word bloeddonor! Vastberaden klapte ik mijn laptop open en ging naar de website van Sanquin, de bloedbank, om me aan te melden. De aanmelding begon met een vragenlijst. De eerste vraag: “Heeft u in de jaren ’80 voor langere tijd in Engeland gewoond?” Met een glimlach en een vleugje nostalgie klikte ik op JA . Wat er toen gebeurde! Mijn scherm wer...