FonziesVerhalen

  Begin jaren tachtig studeerde ik in Maastricht: de Hogere Hotelschool.  Een onvergetelijke tijd in een prachtige ambiance.  Ik woonde en studeerde in een kasteel. Château Bethlehem. Mijn kamertje keek uit op de slotgracht. Aan de andere kant lag de binnenplaats, geplaveid met onmogelijke keitjes.                Op de zolderverdieping was De Bar. Zo noemden we het. Geen bijzondere naam, maar professioneel en vooral gezellig. Het bier vloeide er meer dan rijkelijk. Ik werd met recht ingewijd in de horeca. Elk weekend organiseerden wij als studenten iets bijzonders: een Belgische bierproeverij, een bierestafette of een optreden.                                                                                        ...

Weleens van gehoord?  Ik nog nooit.   Tot die zondagmiddag in een Rotterdams voetbalcafé, terwijl ik Feijenoord volgde. Het was pleurisweer. Regen met bakken uit de hemel, ramen beslagen, het café stampvol. Ik had een plekje weten te bemachtigen aan de bar, met goed zicht op de schermen.              De wedstrijd begon en de oehs en aahs dreunden over de bar heen. Een oude man komt binnen. Doorweekt tot op z’n sokken. Hij hangt z’n jas aan een haak, wringt zich  tussen de mensen door en roept de barkeeper.                                    “Eén schoenlapper champagne,” zegt hij.                                                               Ik spits mijn oren. Schoenlapper champagne? En ...

   Twee jaar geleden, op een herfstdag.                                                                                                      Cora en ik zijn aan het werk in de tuin van ons appartementencomplex: het oude postkantoor van Tiel.   Oude broek, werkschoenen en een dun truitje. Het zonnetje doet de rest.                                                 We schoffelen wat, rapen de laatste peren van de grond en verwonderen ons over de herfstkleuren van   de planten en perenbomen.    Functioneel? Niet echt. Maar een middag schoffelen is soms de beste manier om nergen...

  Een aantal jaren geleden werkte ik als zweminstructeur op het eiland Bonaire.  Relaxed. Zoals het hele eiland is. Tijd leek er niet te bestaan.  Mijn werkterrein: een relatief klein zwembad bij een resort.  De klasjes bestonden meestal uit zes lokale kinderen. Naast Nederlands spraken we ook Papiamento, Engels of soms Spaans.                                                                                  Ouders op de ligbedjes naast het zwembad. Zonnebril. Drankje erbij. Zonovergoten.  In Nederland ondenkbaar. Hier volstrekt normaal.  De les begint.                                                          ...

  Een mooie herfstdag. Eind van de middag schuif ik aan op mijn favoriete terras. Zonnetje, bijna windstil. Mijn vaste geluksmomentje.                                                                                              Verdiept in mijn krant, de stamgasten kunnen me er inmiddels mee uittekenen , ploft een oudere man neer aan het tafeltje naast me. Hij bestelt een biertje en staart voor zich uit.    Ik klap mijn krant dicht. Onze blikken kruisen elkaar. Tijd voor een beleefdheid.                               ‘Wat een cadeautje hè, dit weer.’                                ...