FonziesVerhalen

Guus kende ik als voetbalmaat. Hij robuuste spits die je niet als tegenstander tegen wil komen. Ik, ranke buitenspeler, die hem met zekere regelmaat kon bedienen om zijn goals te maken. Buiten het voetbalveld wisten we elkaar ook soms te vinden. Stappen in Leiden. Biertje drinken. Een veilig gevoel om Guus naast je hebben.                                                                                                   Het is in de jaren zeventig. Zaterdagavond.                                                                                ...

  Hoor je een nummer, dan móét je het koppelen aan een moment in je leven. Schooltijd, militaire dienst, net voor of na je huwelijk. En dan die drang om titel én artiest erbij te halen… meestal gaat het bij mij mis. Teveel muziek in mijn hoofd, denk ik dan maar. Onlangs werd ik uitgenodigd bij een vrienden-team voor een pubquiz. De naam alleen al: Music Allergy!                                                                                                                           Drie fanatieke muziekkenners… en ik, met mijn halfverstopte kennis. De kroeg zat stampvol dertigers tot vijftigers. Gelukkig zag ik ook nog één leeftijdsgenoot. Je begrijpt: ik ben géén twintiger...

  Als zestienjarige puber was ik een verdienstelijk voetbalspeler in de jeugd van Roodenburg, Leiden.  Ondanks dat ik geen exceptioneel talent was maakte ik de "transfer" naar SJZ. Op verzoek van een paar vrienden welteverstaan. Dat had anders gekund.. Twee keer per week op mijn paarse Puch bromde ik naar Zoeterwoude. Langs de Heineken fabriek richting het "SJZ Stadion" tussen de groene weilanden. Het voelde als thuiskomen.  Trainen, douchen, biertje. Helemaal leuk. Ook sportief stonden we ons mannetje. Niet dat we de regio domineerden maar onze tegenstanders vreesden ons altijd met grote vrezen. Onze spil was Gerard, teamleider én trainer. Met bierbuik en baard stond hij trouw langs de lijn. Zijn geheime wapen? Het “rondje van Gerard”. Na zo’n traktatie groeiden we altijd een klasse boven onszelf uit. Ik zie ons elftal nog zo vóór me.  Guus, onze sterke bonkige spits. Ik paste er wel twee keer in. Elke keeper lag er nachten lang wakker van.    ...

  Elke dinsdag, een half jaar lang, mocht ik deel uit maken van een bijzonder gezelschap.  Geen toeristen uit Duitsland, Frankrijk of Italië, maar vluchtelingen uit landen als Myanmar, Syrië, Bangladesh en Eritrea.                                                                                                  Nee, ik gaf geen taalles of inburgeringscursus. Zwemles was het. Voor sommigen de allereerste keer in het water.  De één kwam niet verder dan de enkels, de ander had zichzelf ooit iets aangeleerd in een modderig riviertje. Sommigen waren verlegen, anderen juist heel open.  Wat ze gemeen hadden? Nieuwsgierigheid, doorzettingsvermogen en een enorme dankbaarheid. De communicatie verliep met handen, voeten, wat Engels ...

  Na een middagje fietsen "aan de andere kant" sluit ik aan in een rijtje fietsers wachtend op de veerpont van Wamel naar Tiel. De meesten in volle verwachting van de historische stad die aan overkant gloort. Ik op weg naar huis.                                                                                                                    De   veerboot meert aan en schuift met zijn scherpe klep als een mes over de betonnen helling.  We kunnen aan boord. De Bleu Amigo, dat is z'n naam, manoeuvreert tussen de vrachtschepen, strijdend tegen de enorme stroom, richting Tiel.                              ...

Ik kwam hem tegen. De zoon van Sinterklaas.                                                                        Niet op een intocht, maar gewoon… op een terras in Tiel. Hij stond achter de tap, schonk me een biertje in en noemde zichzelf de sommelier van het bier.                                                                                                                                          Een excentrieke dertiger, lang blond haar in een staart, pet van Gilb...