FonziesVerhalen

  DE POT VERWIJT DE KETEL DAT HIJ ZWART ZIET .   Mijn zoon woont en werkt in hartje Rotterdam met terrasjes en cafés op spuugafstand. Voor mij als vader, met veel vrije tijd, ideaal: als hij in het buitenland zit kan ik mooi wat kleine klusjes doen en meteen genieten van het stadse leven.  Klussen tot drie s'middags past mij het beste en dan is het tijd voor een beloning.  Zo ook deze keer...... Ik kocht een krant op het Centraal Station en belandde op een terras in de Provenierswijk: een bruisend stukje Rotterdam dat wonder boven wonder nauwelijks schade opliep tijdens de oorlog.  Links van mij zat een jonge dame, vergezeld door een glas rosé en verdiept in een boek. Rechts van mij zat een indrukwekkende man, groot, prachtige baard en snor aan de cappuccino waar de restjes opgeschuimde melk op probeerde mee te liften. Plots kwam er uit zijn telefoon luid Big Ben klokkengeschal. Tijd voor hem om op te nemen.  Wat volgde was een telefoongesprek waarb...

  EEN B-TJE AANDACHT AAN ELKAAR BESTEDEN.     Tot een paar jaar geleden waren mijn vrouw en ik de trotse eigenaren van B&B Bommels Dijkhuis. Een prachtige oude boerderij uit 1870 aan de Waal bij Gameren, met een vrijstaand gastenverblijf. In onze reclame-uitingen gebruikten we steevast de slogan: de B&B met een B-tje meer . Dat B-tje meer zat hem in kleine extra’s als een aangeklede borrel, diner, barbecue of fietsverhuur. Op een dag mochten we Lex en Lia ontvangen, twee vitale zeventigers die samen volop van het leven genoten. Wandelen, fietsen, Nederland herontdekken, samen een wijntje drinken en heerlijk eten. Vooral dat “samen” viel op. Ze straalden het uit. Message clear! Toch nodigde Lex mij op een middag, na hun fietstocht, uit om samen iets te drinken in onze gastentuin. Zo’n uitnodiging sla ik zelden af, zeker niet van zulke gezellige mensen. Op een schaduwrijke plek vertelden Lex en Lia enthousiast over hun belevenissen van die dag. Na het t...

      Het is géén zonovergoten dag, maar wel een fijne dag: sportschool, thuis een beetje rommelen, even de tuin in, kortom zeer relaxed. S ’middags pak ik het ritme op van; terrasje, kopje koffie, krantje lezen en vervolgens een biertje. Heerlijk! Ik ben bevoorrecht, ik weet het. Het terras is rustig. De krant krijgt mijn volledige aandacht. Totdat… Een oudere man komt het plein op rijden. Scootmobiel. Hij parkeert netjes naast een leeg tafeltje. De ober kent hem ogenschijnlijk: “Goedemiddag meneer! Biertje?” De oudere man antwoordt: “Jazeker, Doe maar een grote. En dan gelijk afrekenen, alsjeblieft.” De ober knikt en keert even later terug met een prachtig getapt glas. Viltje eronder, logo naar voren. Zoals het hoort. Ik ben daar gevoelig voor.   De man pakt zijn betaalpas. Piep! Saldo niet voldoende. Hij schrikt. “Ik moet ff bellen.” Hij drukt op een paar knoppen en ik hoor, ondanks de afstand, de stem aan de andere kant van de lijn: “Eer...

  Het is de zaterdag voor Pasen. Een zonovergoten middag. Ik besluit een terrasje op te zoeken waar ik rustig de krant kan lezen, met een biertje erbij. Ik kies bewust voor de papieren krant. Het voelt fijn in de hand, en soms helpt een zuchtje zomerwind me een pagina om te slaan – alsof de krant zelf wil dat ik verder lees. Dan verschijnt er een jonge serveerster naast mijn tafeltje. “Is alles nog naar wens, meneer?” “Zeker,” zeg ik. “Ik zou nog wel een biertje lusten.” “Komt eraan!” zegt ze vrolijk. En dan, iets onverwacht: “Heeft u nog iets nieuws of leuks gelezen in de krant?” Ik maak een flauw grapje: “Ach, alleen maar nieuws van gisteren…” Ze kijkt me even verbaasd aan. En zegt dan serieus: “Wat jammer! Maar ja, gisteren was het Goede Vrijdag. Dan werken er natuurlijk minder mensen bij de krant.” Proost. Zalig Pasen!