FonziesVerhalen

Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...

  Op een vaste ochtend in de week sta ik, als badmeester van dienst, paraat aan de rand van het zwembad. Het is dan tijd voor het zogenaamde “banenzwemmen”. Een kalm ritueel dat zich in alle vroegte voltrekt, nog vóór de stad echt ontwaakt.   Vanaf acht uur druppelen de zwemmers binnen, gehuld in badjassen, handdoeken om de schouders geklemd, sommige nog met slaperige ogen. Aan de rand van “het diepe” heet ik ze welkom. Daar duiken ze, soms aarzelend, soms met een vastberaden plons het blauwe water in.   Dezelfde gezichten keren telkens terug. Een bonte stoet van jong en oud, elk met hun eigen verhaal. De een komt om de dag fris te beginnen, de ander om de spieren soepel te houden of simpelweg om alles even los te laten. In de loop der tijd zijn het geen vreemden meer. Ik ken hun rituelen, hun tempo’s en verhalen. Mijn pappenheimers! Het is een beetje zoals bij de bakker, slager of in extremis de kapper; ee...

  In mijn vrije tijd, en daar heb ik best een beetje van,   geef ik als zweminstructeur zwemles aan kinderen in de leeftijd van vier tot zeven jaar.   Op een druilerige herfstachtige dag stond mijn klasje van tien waterratjes te trappelen van ongeduld om het instructiebad in te springen. Ook ik had er weer reuze zin in!      Het betrof een beginnersgroepje, dus eerst zwemhesjes aan en, hup, het water in.          Zoals gebruikelijk mochten de ouders de eerste tien minuten aan de rand van het zwembad meekijken. Maar ja, na de tiende minuut breekt onverbiddelijk minuut elf aan: het moment van afscheid. Voor mij altijd een spannend momentje!                                                                                    ...

  Ik neem je mee aan boord van de Neptunus. Waarom? Omdat jij van bijzondere belevenissen houdt, en ik ze wekelijks meemaak als vrijwilliger — bemanningslid op een fiets- en voetveer over de grootste, drukst bevaren gevaarlijkste rivier van ons land: de Waal.   Het is een zonovergoten ochtend. De Neptunus ligt tevreden te ronken aan de steiger. Hij lijkt er klaar voor: de Nederlandse vlag wappert enthousiast op z’n kont. Onze vriend trekt ongeduldig aan de touwen die hem nog in toom houden. De koffie pruttelt. De schipper en ik pakken de verrekijker om te kijken of er iemand op de overkant staat te wachten. Vanuit de marifoon klinkt de vertrouwde stem van de verkeersleider. Alles lijkt oké. Aan de overzijde doemt een fietser op. Tijd om de Neptunus te verlossen van zijn teugels. De schipper koerst behoedzaam richting de linker rivieroever — rekening houdend met de imposante duwboten van wel 300 meter lang. Plotseling horen we de verkeersleider collega-schepen som...