VLIEGUREN

 

Om nou te beweren dat we onder de noemer frequent flyer vallen? Zeker niet.

Maar zo eens in de twee jaar komen we er niet onderuit. De vakantiebestemming is dan simpelweg te ver van huis en alleen bereikbaar per boot of vliegtuig. Neem het ons niet kwalijk dat we dan voor het laatste kiezen.

Ons plan stond eigenlijk al jaren op de plank. Eerst gooide corona roet in het eten, daarna ikzelf (had iets met een afkortzaag te maken, als ik het me goed herinner) en vervolgens de enorme stijging van de vliegprijzen.

 

Maar nu hebben we het toch van die plank kunnen halen.

Eindbestemming? Nieuw-Zeeland.

Continent? Oceanië.

Afstand? 18.200 kilometer.

Aantal vlieguren? 23 uur.

 

Als dát je doel is, wordt vliegen een uitdaging. Alhoewel we prima ervaringen hebben, hoor. Maar dan wel op de korte afstand. Dat dan weer wel.

Eén dingetje is altijd even slikken: de warme maaltijd in het vliegtuig. Letterlijk en figuurlijk.

Dat ligt ongetwijfeld niet aan de chef-kok aan boord. Dat ligt aan mij. Of liever gezegd: aan mijn vrouw. Ik word zeven dagen per week culinair verwend. Daar kan geen sterrenkok tegenop. Geen wedstrijd.

Deze keer vliegen we in één van de vliegtuigen van Emirates. Nieuwe ervaring. Uitstekende referenties. Eredivisie. En een voor mij onbekende kok.

Na twintig uur vliegen krijgen we onze laatste versnapering geserveerd. 

Grilled chicken served with roasted potatoes and green beans.

De enige kip die ik ooit heb gegeten met zoveel vlieguren, die tóch mals was.

R.I.P.