MIJN EERSTE KEER


Mijn eerste sigaret.

Mijn eerste biertje.

Mijn eerste vakantie zonder ouders.

Mijn eerste vriendinnetje.

Mijn eerste keer…

Ze gebeurden stuk voor stuk tijdens mijn middelbare schooltijd.

Jaren zeventig. Een prachtige tijd. Onuitwisbaar.

We hadden een geweldig leuke vriendengroep. Jongens én meiden. Samen zorgden we ervoor dat je hordes nam die voor jou alleen te hoog waren.

Afgelopen maand, ondertussen vijftig jaar later, krijg ik een berichtje: er is een reünie van mijn middelbare school in de maak!

De adrenaline schiet direct omhoog. Maar blijkbaar niet alleen bij mij.

Onze vriendengroep van toen zoekt meteen contact met elkaar. Er wordt een appgroep gevormd. Als zestigjarige pubers appen we er lustig op los.

 

Volgende maand gaan we elkaar weer zien. In Leiden. Eerst naar de reünie en daarna gezellig eten in de stad.

Maar waar?

 

Ik besluit het initiatief te nemen en pols de meningen en ideeën. Net als vijftig jaar geleden zitten we al snel op één lijn.

Het lijkt LAB071 te worden. Een vegetarisch restaurant in een oud laboratorium.

Ik trek mijn stoute, vijftig jaar oude schoenen aan en maak een voorlopige reservering.

Even later valt de bevestiging in mijn inbox.

Ik klap mijn laptop voldaan en met een glimlach dicht.

Geregeld!

 

Dan realiseer ik me plotseling dat ze het weer voor elkaar hebben.

Na vijftig jaar.

Ik heb weer een horde genomen die ik alleen nóóit had kunnen nemen.

Voor de eerste keer…

 

heb ik een reservering gedaan bij een vegetarisch restaurant!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

VIERDUIZEND EN EEN.

Afbeelding
  Het is eind december. Het begint te kriebelen. Ik word onrustig.  Die verdomde Staatsloterij probeert me dagelijks te verleiden om een Eindejaarslot te kopen. En dagelijks bedenk ik me dan: 'wat als...?' Fantasieën volgen.  Uiteindelijk zak ik door het ijs. Ik kan de fantasie niet weerstaan en koop toch een Staatslot. Oudejaarsavond. Ik ben het Staatslot al bijna vergeten maar zie het liggen op het kastje bij de voordeur.     'Ff checken schat? Je weet maar nooit. Misschien verdienen we onze vakantie terug.'                                We gaan ervoor zitten. Borrel. Hapje. Inloggen. Lotnummer ingeven. Wachten. Spanning stijgt. Zou het echt zo zijn? Plots het bericht:                                                           ...
Meer lezen

DAKLOOS

Afbeelding
  DAKLOOS Daar zit ze weer. Op een bankje in het park. Haar fiets ernaast. De fietstassen puilen uit. Ook aan het stuur hangen volle tassen. Geen vakantiebagage, maar haar hele hebben en houden.  Dakloos. Even later staat haar fiets voor het restaurant waar we vrijwilligerswerk doen: Koffie met Vleugels.  De vrouw is nergens te zien.  Uiteindelijk verschijnt ze en buigt zich over haar fiets. Lege blikjes verdwijnen in de fietstassen. ‘Zal ik haar een kopje koffie aanbieden?’ vraagt mijn vrouw Cora aan haar collega Erika. ‘Doen!’ Even later schuift de vrouw schuchter aan. Ze geniet zichtbaar van haar koffie. Langzaam komt het gesprek op gang.  Ze is dakloos. Haar moeder woont hier in de stad, in een verzorgingshuis. Maar ze durft haar niet te bezoeken. Ze schaamt zich voor haar uiterlijk. Haar broek zit vol scheuren. Het hart van Cora breekt.  ‘Zullen we samen een nieuwe broek voor je kopen? Hiernaast, bij de HEMA. Ik betaal.’ ‘Daar heb ik al een...
Meer lezen
Afbeelding
  DE STIPPELLIJN Op een verschrikkelijk warme middag beland ik in Café De Merckt. Ik zoek een plekje in de schaduw en zie Bert voorbijlopen. "Alles onder controle in de keuken?" Bert is al sinds mensenheugenis chef-kok van De Merckt. Een prima kok. Maar vooral een prettige persoonlijkheid. En dat kun je niet van alle chef-koks zeggen. Hij schuift even bij me aan. "Rustig vandaag," zegt hij. "Waarschijnlijk te warm. En ze voorspellen rond zes uur flink onweer." We praten over humor aan de bar en de grappigste verhalen die we ooit hebben meegemaakt of gehoord. We hebben schik. Tranen van het lachen. Dan vertelt Bert over zijn opa. "Mijn opa was niet vies van een borrel. Gezellige man. Heerlijk." Op een avond fietst opa vanaf de kroeg naar huis over de dijk. Het zal zo'n vijftig jaar geleden zijn geweest. Plotseling wordt hij aangehouden. "Meneer Van Mooijen, wilt u even afstappen?" "Natuurlijk, agent....
Meer lezen