SCHAAPJES TELLEN

 

SCHAAPJES TELLEN

zijn aan de wandel rondom De Gouden Ham. Een prachtige uitloop van de rivier de Maas. Het weer zit mee. Het is een heerlijke nazomerse dag.

Op het water zijn groepen schoolkinderen bezig met hun introductieweek. Zwemmen, kanoën en suppen, ofwel peddelsurfen. We zijn jaloers. Dat hadden wij in onze jonge jaren ook wel zien zitten.

Na onze picknick pakken we onze rugzak weer op en vervolgen onze wandeling.

Plots klinkt er een schelle kreet:

‘HELP!’

We hebben even geen zicht op het water en wurmen ons daarom tussen de bosjes door richting de plas.

Een meisje van een jaar of twaalf zit op haar knieën, ogenschijnlijk hulpeloos, op haar sup. Zwemvest om. Peddel in haar handen.

Haar laatste klasgenootje verdwijnt soepel uit haar zicht.

‘Gaat het goed met je?’ roept Cora.

Het meisje zegt niets. Schudt van ‘nee’ en krimpt ineen.

‘Wat is er aan de hand?’

‘Ik kom niet vooruit,’ roept ze ons.

Vanaf de kant roepen we haar instructies toe.

‘Eerst links, dan rechts je peddel in het water.’

Het helpt niets. Ze blijft rondjes draaien om haar as.

Wat blijkt? Ze zit met haar gezicht richting het achtereinde van haar plank. Verkeerd om dus.

Aanwijzingen dringen niet door. Ze stopt haar vuistjes in haar ogen en begint te huilen. Onze harten breken.

Wat te doen? Ze is wel vijftig meter van ons vandaan. Erin springen?

‘Kan je zwemmen?’ roepen we.

Ze knikt van ‘ja’. Gelukkig. Anders hadden we echt het water in gemoeten.

We leggen haar uit hoe ze al zwemmend de plank naar het strandje aan de andere kant kan krijgen.

Ze knikt. Begrepen. En vervolgt haar avontuur. Met succes. Godzijdank.

Wij lopen opgelucht verder.

 

Een flink stuk verder zien we een grote groep kinderen op supboards, onder leiding van twee volwassenen, plezier hebben.

Zelfde planken, dezelfde zwemvesten, dezelfde leeftijd als ons verdrietige meisje.

We fronsen de wenkbrauwen en kijken elkaar stomverbaasd aan.

‘Het zal toch niet?’

 

‘Hé, hallo!’ We proberen de aandacht te trekken van een van de leiders van de groep. Dat lukt.

‘Daar verderop bij het strandje zit waarschijnlijk een meisje van jullie groep. Verdrietig. Hulpeloos. Ze kon niet overweg met haar supboard.’

Met zijn hand boven zijn ogen kijkt hij, tegen de zon in, naar het strandje.

‘O ja, ik zie haar. Ik ga er gelijk naartoe.’

Even vergeten zijn schaapjes te tellen onderweg.