PIJLTJES

 

We lopen vandaag een paar wandelingen in Het Land van Maas en Waal.

Een paar? Meerdere?

Ja. Drie korte wandelingen. Als vrijwilligers controleren we de bewegwijzering. Zijn de pijltjes nog schoon? Zichtbaar? En vooral: logisch?

We maken ze schoon en maken aantekeningen als de logica ontbreekt.

 

Het is een prachtige nazomerse dag.

‘Daar zie ik het volgende pijltje.’

We lopen langs een mooie boerderij waar een wielrenner voorovergebogen over een bankje staat. Alleen.

 

‘Fons, wacht even. Die wielrenner. Ik vraag me af of het wel goed met hem gaat.’

‘Ja joh, zal wel loslopen,’ antwoord ik nonchalant.

‘Ik loop toch even terug.’

Ik volg, met een lichte mate van tegenzin.

 

‘Gaat het goed met u?’ vraagt Cora.

De man schudt van nee.

Hij is doorweekt van het zweet. Zijn gezicht grauw.

‘Ik probeer mijn vrouw te bellen om me op te halen.’

Vanaf dat moment verandert onze wandeling.

 

Cora neemt de telefoon over en overlegt met zijn vrouw. Hij blijkt hartpatiënt te zijn.

Ik loop naar de boer om hulp te vragen.

Er wordt een stoel gehaald om hem in de schaduw te zetten.

De boerin blijkt een bloeddrukmeter in huis te hebben. Cora meet zijn bloeddruk.

Extreem laag.

In overleg met zijn vrouw, die inmiddels onderweg is, bellen we 112.

 

De ambulance horen we met gillende sirene over de dijk aankomen, maar eenmaal bij ons sluit de bemanning in stilte aan.

De wielrenner wordt onderzocht.

Zijn vrouw arriveert en bedankt ons.

Het voorwiel van zijn fiets wordt losgekoppeld, zodat de fiets in de auto van zijn vrouw past.

Hij wordt naar het ziekenhuis gebracht.

Wij vervolgen onze wandeling.

 

De pijltjes worden schoongemaakt. De bewegwijzering gecontroleerd.

Maar onze gedachten zijn ergens anders.

 

We hebben nooit geweten hoe het met hem is afgelopen.

We weten alleen dat hij uit Druten kwam.

Dat zijn vrouw Marijke heette.

En dat ze behoorlijk bezorgd was.

Misschien is hij inmiddels alweer op de fiets gestapt.

Misschien ook niet.

 

Maar als ik sindsdien een wielrenner uitgeput op een bankje zie zitten, loop ik niet meer zomaar door.

Dan denk ik aan Marijke.

En aan Cora.