WHAT'S IN A NAME.

Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo.

Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken.

Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal.

Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben. Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos.

Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma.

Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen. Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen.

Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog.

"Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier." Ze wees naar haar zoon.

Een mannetje met lang blond haar en een uitgesproken, zelfverzekerde blik. Keurig opgevoed gaf hij me een hand en stelde zich netjes voor.

In de consternatie bleef z’n naam niet hangen — hij verdween met een plons in het badwater.

De les begon, en algauw ontpopte mijn nieuwe elftalspeler zich als een eigenzinnig teamlid. Als ik "op de rug" zei, ging hij op de buik. Als ik "kom voorzichtig het water in" zei, maakte hij een bommetje.

Alles ging tegendraads. Tijd voor een subtiele correctie.

"Vriend..." , z’n naam was me nog steeds ontschoten, weet je nog , "waarom luister je niet? Je doet precies het tegenovergestelde van wat ik zeg dat je moet doen."

Zijn antwoord: "Omdat ik denk dat ik het beter weet. En overigens, meester, mijn naam is Geertje."

Mijn gedachten dwaalden af naar mijn oude boeken vol voetbalplaatjes.

Was er ooit een Geert bij Oranje?

Totdat het politieke kwartje viel.

Goed gekozen naam!