IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

POSTGEWELDIG WONEN

Van brievenbus naar perenjam

Ik woon in een postkantoor.

Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren.

Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf).

Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft.

Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen.

Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin.

We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen.

Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers.

Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep.

Geen verplichting. Gewoon vanzelfsprekend.

En elk jaar, als de peren gul aan de takken hangen, plukken we samen.

We koken. We roeren. En we maken 30 potjes perenjam, met een vleugje gember. Voor iedereen.

Geen etiket. Geen marketing. Gewoon een warme pot aandacht.

En als ik dan op mijn terras zit met een boterham met jam en de zon op mijn gezicht, denk ik maar één ding:

Van postzegels naar perenjam… Ik zou het zo weer doen.