GERUISLOOS OMHOOG

 

Ik ben op zoek naar schoenen. Niet dat ik zonder zit. Integendeel. De kast staat er vol mee. Maar soms… klopt het gewoon niet. Die ene broek vraagt om dat ene paar dat je niet hebt. Of niet meer kunt vinden. Of nooit gekocht hebt.

Dus: de stad in. Het is zo’n dag waarop alles er goed uitziet, maar niets echt past. Schoenenwinkel in. Schoenenwinkel uit. Bruin is net geen bruin. Zwart is te netjes. Wit te schoon. Ik begin te twijfelen of het probleem wel bij de schoenen ligt.

Dan valt mijn oog op een gele ambulance. Hij rijdt stapvoets door het autovrije centrum. Geen sirene. Geen zwaailicht. Alsof hij er gewoon even tussendoor glipt. De klus zit er blijkbaar op. Of ze zijn binnen nog bezig met iemand die we niet zien.

Achter de ambulance loopt een ouder echtpaar. Gearmd. Rustig. Ze praten. Lachen zelfs even. In hun eigen tempo, hun eigen wereld.

Ik stel me voor dat ze dit vaker doen. Samen de stad in. Koffietje. Winkeltje hier, winkeltje daar. Misschien ook wel op zoek naar schoenen.

Ze hebben geen oog voor de ambulance. Geen reden ook. De ambulance nadert het einde van het voetgangersgebied. Daar waar auto’s weer mogen en mensen even moeten opletten. Een stalen paal zakt geruisloos de grond in. Alsof hij begrijpt dat hij even plaats moet maken. De ambulance rijdt door. Vrij. Zonder vertraging.

Ik loop gestaag verder. Het echtpaar nog maar een paar stappen voor me. En dan gebeurt het.

Precies op het moment dat de vrouw een stap naar voren zet, komt de paal weer omhoog. Geruisloos. Geen waarschuwing. Geen geluid. Alleen die beweging omhoog. Alsof de grond het zelf besluit.

Voor een fractie van een seconde lijkt ze te zweven. Opgetild. Uit balans gebracht. Dan verliest ze haar evenwicht. En valt. Hard. Op de keitjes.

De man schrikt. Grijpt mis. Roept haar naam. De wereld om hen heen stokt heel even.

En ergens verderop… 

rijdt de ambulance al door.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen