EEN B-TJE AANDACHT AAN ELKAAR BESTEDEN.

 

EEN B-TJE AANDACHT AAN ELKAAR BESTEDEN.

 

 

Tot een paar jaar geleden waren mijn vrouw en ik de trotse eigenaren van B&B Bommels Dijkhuis. Een prachtige oude boerderij uit 1870 aan de Waal bij Gameren, met een vrijstaand gastenverblijf.
In onze reclame-uitingen gebruikten we steevast de slogan: de B&B met een B-tje meer. Dat B-tje meer zat hem in kleine extra’s als een aangeklede borrel, diner, barbecue of fietsverhuur.

Op een dag mochten we Lex en Lia ontvangen, twee vitale zeventigers die samen volop van het leven genoten. Wandelen, fietsen, Nederland herontdekken, samen een wijntje drinken en heerlijk eten. Vooral dat “samen” viel op. Ze straalden het uit. Message clear!

Toch nodigde Lex mij op een middag, na hun fietstocht, uit om samen iets te drinken in onze gastentuin. Zo’n uitnodiging sla ik zelden af, zeker niet van zulke gezellige mensen. Op een schaduwrijke plek vertelden Lex en Lia enthousiast over hun belevenissen van die dag.

Na het tweede glas vertrouwde Lia ons toe dat ze beiden hun partner al jaren geleden hadden verloren. Via een kleine advertentie in de krant, wat je toen nog deed, hadden ze elkaar gevonden.
“Alleen is maar alleen,” zei Lia, “en samen is het leven zoveel mooier.”
Ze kenden elkaar inmiddels vijf jaar, hadden bewust gekozen voor een latrelatie en genoten met volle teugen van hun “together”-momenten.

Ik was onder de indruk van hun openheid en stelde nog één laatste drankje voor. Lia, een stijlvolle dame, bedankte vriendelijk. Ze wilde zich graag opfrissen voor het diner. Lex daarentegen nam het aanbod met plezier aan. We dronken rustig ons glas leeg terwijl we hun plannen voor de volgende dag bespraken.

Toen Lex zijn laatste slok nam en opstond om zich bij Lia te voegen, sprak hij met een knipoog:
“Het is nu tijd om een B-tje aandacht aan elkaar te besteden…”

En even later verschenen ze samen, stralend, aan tafel.