DE POT VERWIJT DE KETEL DAT HIJ ZWART ZIET.

 

DE POT VERWIJT DE KETEL DAT HIJ ZWART ZIET. 

Mijn zoon woont en werkt in hartje Rotterdam met terrasjes en cafés op spuugafstand. Voor mij als vader, met veel vrije tijd, ideaal: als hij in het buitenland zit kan ik mooi wat kleine klusjes doen en meteen genieten van het stadse leven. Klussen tot drie s'middags past mij het beste en dan is het tijd voor een beloning. Zo ook deze keer......

Ik kocht een krant op het Centraal Station en belandde op een terras in de Provenierswijk: een bruisend stukje Rotterdam dat wonder boven wonder nauwelijks schade opliep tijdens de oorlog. 

Links van mij zat een jonge dame, vergezeld door een glas rosé en verdiept in een boek. Rechts van mij zat een indrukwekkende man, groot, prachtige baard en snor aan de cappuccino waar de restjes opgeschuimde melk op probeerde mee te liften.

Plots kwam er uit zijn telefoon luid Big Ben klokkengeschal. Tijd voor hem om op te nemen. Wat volgde was een telefoongesprek waarbij het gehele terras de volledige conversatie "loud and clear" via zijn speaker kon meebeleven.  Tot ergernis van mij, maar zeker ook van de dame links van mij. Ze keek naar de serveerster die overduidelijk op hulp van boven wachtte.

De dame wist genoeg, aarzelde geen moment, legde haar boek opzij, stond op en liep naar de indrukwekkende man en vroeg in het Engels (want dat is de voertaal in Rotterdam) of hij met minder geluid zou willen bellen. 

Baardman reageerde zoals het hoort. Hij nam afstand van het terras, eindigde uiteindelijk zijn gesprek, rekende af en vervolgde zijn weg. No problemo!

Totdat de bewuste dame links van mij ook een telefonische oproep kreeg!

Tot mijn verbazing, en die van de serveerster, speelde zich hetzelfde scenario af: luide conversatie waar wederom het hele terras van kon meegenieten. 

Nu was ik aan de beurt.  

Ik zocht oogcontact met haar, wat niet meeviel, maakte een handgebaar of het iets zachter mocht. Haar wangen kleurde direct rood, beëindigde haar gesprek, maakte excuses aan me en vertrok.

De serveerster kwam iets later bij mijn tafeltje staan en bedankte me voor mijn stille actie. 

"Ach, de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet", zei ik.

 De serveerster keek me vragend aan en sprak: "Wat zegt u? Pot? Bedoelt u wc? Die is toch niet zwart?" 

Ik probeerde het spreekwoord uit te leggen maar verzandde in een Babylonische spraakverwarring over ketels, potten en zwart geblakerd.

Een andere gast hoorde mijn uitleg aan en reageerde: "Mooi en goed uitgelegd, denk dat ze het wel begrijpt."

Waarop ik reageerde:" Ik geef er geen stuiver voor...".

Met dezelfde blik van onbegrip kijkt ze me weer aan en zegt vragend: “Stuiver?”

Ik gaf de moed op....