Schipper mag ik overvaren?

 




Ik neem je mee aan boord van de Neptunus.

Waarom?

Omdat jij van bijzondere belevenissen houdt, en ik ze wekelijks meemaak als vrijwilliger — bemanningslid op een fiets- en voetveer over de grootste, drukst bevaren gevaarlijkste rivier van ons land: de Waal.

 

Het is een zonovergoten ochtend. De Neptunus ligt tevreden te ronken aan de steiger. Hij lijkt er klaar voor: de Nederlandse vlag wappert enthousiast op z’n kont. Onze vriend trekt ongeduldig aan de touwen die hem nog in toom houden.

De koffie pruttelt. De schipper en ik pakken de verrekijker om te kijken of er iemand op de overkant staat te wachten. Vanuit de marifoon klinkt de vertrouwde stem van de verkeersleider. Alles lijkt oké.

Aan de overzijde doemt een fietser op. Tijd om de Neptunus te verlossen van zijn teugels.

De schipper koerst behoedzaam richting de linker rivieroever — rekening houdend met de imposante duwboten van wel 300 meter lang.

Plotseling horen we de verkeersleider collega-schepen sommeren om tussen kilometerpaal 232 en 233 gas terug te nemen en uit te drijven in verband met een zoekactie.

"Wat bedoelt hij met 232 en 233?" vraag ik de schipper.

"Vergelijk het maar met de hectometerpaaltjes op de snelweg. Dit is het traject tussen

Rossum en Haaften."

We varen verder richting onze eerste passagier. Een politieboot met blauw zwaailicht passeert ons achterlangs. We kijken elkaar aan: stront aan de knikker.  

Aan de overkant verwelkomen we een Finse dame. Bepakt en bezakt, op weg naar… Londen. Elf dagen geleden is ze op de fiets vertrokken vanuit Finland. 

Omdat Londen me niet direct is bijgebleven als fiets-Walhalla, kijk ik haar vragend aan.

“Londen?”

“Ik heb een kaartje voor een theatervoorstelling, volgende week woensdag. Je moet uiteindelijk een reden verzinnen om ergens naartoe te fietsen,” antwoordt ze glimlachend.

De volgende dag lees ik op de NOS-app:  "Lichaam verdronken 21-jarige uit Ochten gevonden in de Waal bij Haaften."

Soms draagt de rivier meer verhalen dan je in één overtocht kunt bevatten.

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen