ZAL ÍK DAN EVEN JE MAMA ZIJN?



 


In mijn vrije tijd, en daar heb ik best een beetje van, geef ik als zweminstructeur zwemles aan kinderen in de leeftijd van vier tot zeven jaar. 

Op een druilerige herfstachtige dag stond mijn klasje van tien waterratjes te trappelen van ongeduld om het instructiebad in te springen. Ook ik had er weer reuze zin in!      Het betrof een beginnersgroepje, dus eerst zwemhesjes aan en, hup, het water in.          Zoals gebruikelijk mochten de ouders de eerste tien minuten aan de rand van het zwembad meekijken.

Maar ja, na de tiende minuut breekt onverbiddelijk minuut elf aan: het moment van afscheid. Voor mij altijd een spannend momentje!                                                                                        

De één wil nog gauw een knuffel, bij de ander gaat het als vanzelfsprekend voorbij. Maar niet voor Sjonnie…  

Sjonnie is een jongetje van 4 jaar met grote diepbruine ogen. Zodra zijn moeder opstaat om te gaan zie ik stil verdriet: niet hoorbaar, maar dikke ronde tranen rollen onophoudelijk van uit zijn ooghoeken over z'n bolle wangetjes. 

Ik hurk bij hem neer en vraag: “Waarom ben je zo verdrietig Sjonnie?”                          Snikkend antwoordt hij ; "Hik….ik mis mijn mama.”

Ondertussen is het muisstil in het water. Alle kinderen kijken mee en ik voel mijn hart breken.
Maar, zoals mijn moeder vroeger altijd zei: als de nood hoog is, is de redding nabij. Daar was deze keer geen uitzondering op;

Een ander jongetje, net wat ouder, maakt zich los van de groep. Hij waadt naar ons toe, ploft naast Sjonnie op de rand van het zwembad, slaat een arm om hem heen en zegt heel rustig: “Zal ik dan even jou mama zijn?”

Sjonnie kijkt hem aan en veegt met zijn handje over zijn wangen en snikt:"Ja, graag."

Daarna verliep de les probleemloos, maar ik moest zelf wel even "koppie onder" om opkomende tranen te verbergen!

 

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen