Hoe Johan Cruijff onze droom aan diggelen speelde.

 

Hoe Johan Cruijff onze droom aan diggelen speelde.

Ik neem je mee naar de herfst van 1978.
Op een regenachtige vrijdagavond zat ik samen met mijn boezemvriend Carlos – toen 17 jaar oud – aan de bar van De Uyl van Hoogland, in het historische hart van Leiden. Biertjes voor onze neus – dat kon toen nog – en eindeloos kletsen over de toekomst na ons eindexamen, dat al akelig dichtbij kwam.

Als ondernemers in spe fantaseerden we er lustig op los. Een eigen kroeg beginnen, “De Gouwe Gulp” zou hij heten. Of samen op wereldreis. Grootse plannen kwamen voorbij terwijl het bier rijkelijk vloeide.

We wisten één ding zeker: voor al die dromen hadden we geld nodig. En dat verdienden we niet bepaald als krantenbezorger of afwasser.

Toen kwam het gesprek op voetbal. Carlos was voor Ajax, ik meer een Feijenoorder. Maar waar we wél allebei warm van werden, was Johan Cruijff.

En toen viel alles op z’n plek.
Vriendschap, ondernemerschap, geld verdienen én Cruijff.
Een briljant idee werd geboren tussen twee lege glazen bier.

Cruijff zou in november zijn afscheidswedstrijd spelen, in het Olympisch Stadion. In het shirt van Ajax, tegen Bayern München. Live op de radio.
Ons plan? We zouden het radioverslag opnemen op cassette, kopiëren en verkopen. Iedereen wilde toch een legendarisch Cruijff-moment in huis? Kassa!

De dag brak aan. We waren er klaar voor.
Ouders het huis uit. Kratje Skol-bier binnen handbereik. Cassetterecorder aangesloten. Radio op scherp. En als kers op de taart: het vertrouwde commentaar van Herman Kuiphof.

Maar toen begon de wedstrijd.

0-1.
0-2.
0-3...

Ajax, met onze Johan, werd volledig weggespeeld. Het eindigde in een pijnlijke, historische 0-8 nederlaag.
De droom van een winstgevende cassette verdween met elke Duitse goal verder uit beeld.

Het kratje ging leeg.
De volgende ochtend bracht ik met een kater de krant rond.

De droom was mislukt. Maar de vriendschap?
Die is er nog steeds, tot op de dag van vandaag.