MET DE BUS REIZEN HEEFT IETS SCHATTIGS.

 

MET DE BUS REIZEN HEEFT IETS SCHATTIGS. 

 

Sinds ik een aantal jaren geleden het tempo van mijn leven heb teruggeschakeld van standje 5 naar 2, maak ik vaker gebruik van het openbaar vervoer. Bus, tram, trein, metro – niets is me vreemd meer.

We hebben nog steeds een auto, hoor, maar die sta ik met liefde regelmatig af aan mijn vrouw, die haar versnelling voorlopig nog in z’n 3 houdt. 

Binnen het OV is de bus mijn absolute favoriet. De metro associeer ik met haast, de trein met zakelijkheid. En aangezien ik geen van beide meer nodig heb, blijven tram en bus over.  Eerlijk is eerlijk: ze strijden om plek één.

 Waarom dan toch een lichte voorkeur voor de bus?

 Allereerst omdat er in mijn woonplaats gewoonweg geen trams rijden. Waren die er wel, dan zou het ongetwijfeld een serieuze competitie worden – een soort Ajax-Feyenoord.

Maar goed, die is er niet. En dus wint de bus.

Er is iets ontwapenends aan de bus. Misschien begint het al bij het instappen. Je wordt geacht via de voordeur naar binnen te gaan, bij de chauffeur. Geen idee waarom – die OV-chip doet het net zo goed bij de andere deuren.                                                                                       Bij metro’s, trams of treinen kun je immers overal instappen.

 Maar de bus verlangt iets anders. Iets persoonlijks. Een goedemorgen, een kort oogcontact, een eerste kennismaking met de man of vrouw achter het stuur. Misschien zelfs een momentje waarop de chauffeur inschat of je ‘reizenswaardig’ bent.

(Al heb ik nog nooit meegemaakt dat iemand na een onderzoekende blik werd geweigerd.)

Eenmaal binnen neem ik graag plaats op de eerste stoel links. Mooi zicht op de weg, ik zie hoe de chauffeur anticipeert en ik heb een blik op de passagiers die na mij instappen. Voer voor mijn gedachten.

De stoelen direct achter de chauffeur zijn voor mij verboden gebied. Daar zie je alleen het landschap links aan je voorbij glijden, met recht voor je een scherm of reclamebord dat te dichtbij staat.

Maar wat de bus echt bijzonder maakt, openbaart zich pas aan het einde van de rit.

Op mijn eerste tocht van Tiel naar Rhenen viel het me al op – en het is me sindsdien altijd bijgebleven.                                                                                                                                Bij elke halte klinkt er bij het uitstappen, vanaf de achterdeur, een luid en vriendelijk: "Dank je wel, fijne dag!"

Elke passagier overbrugt de paar meter naar achteren, keert zich nog even richting de chauffeur en bedankt hem of haar.                                                                                           Dat zie je niet in een trein, metro of tram. 

Ik hoor jullie al denken: “Maar wat als de bus vertraging heeft? Of helemaal niet komt opdagen?”

Lieve mensen, dat overkomt me zelden. En als het toch gebeurt... dan maak ik me geen zorgen over de bus van morgen.

 Ik heb geen haast.