PLOTS STOND IK POEDELNAAKT IN DE GANG VAN HET HOTEL.

 

PLOTS STOND IK POEDELNAAKT IN DE GANG VAN HET HOTEL. 

 

Ken je dat......?  Je ligt na een heerlijke dag op tijd in je bed met het plan om het boek ,dat al weken smekend op je nachtkastje ligt, eindelijk eens uit te lezen. En alweer ben je kansloos en het bewuste boek slachtoffer.

Je ogen hebben heel andere plannen. De slaap overwint.

De REM-slaap start zijn proces totdat je blaas zich ermee gaat bemoeien. Je probeert dat te negeren. Ff geen zin in. Lukt ook nog. Maar je blaas is een hardnekkige makker in donkere tijden en meldt zich overduidelijk voor de tweede keer! Je geeft toe. Vooruit dan maar....

Als een visueel gehandicapte stap je met tegenzin uit je bed en vindt wonderbaarlijk je weg naar naar de verlossing en terug!

Het is bijna een vanzelfsprekend fenomeen.  Of toch niet...?

Afgelopen weekend ging ik samen met mijn vrouw een paar dagen uitwaaien op het prachtige eiland Terschelling. 

Koffer gepakt inclusief een dolblij boek. Je weet namelijk maar nooit.... Ook mijn blaas smokkelde zich ongemerkt aan boord van de veerboot Harlingen - Terschelling als verstekeling.

Alles verliep op rolletjes; de autoreis, de overtocht, prima hotelletje en een fijn restaurant de eerste avond. 

Voldaan zochten we vervolgens ons bed op waar het boek op het nachtkastje belandde en wij in een mooie slaap.

Totdat, jawel....mijn verstekeling zich meldde.

Negeren lukte vanaf het eerste moment al niet en mijn automatisme nam het direct van me over. Dekbed aan de kant en op weg naar de verlossing dus.

In mijn Adamskostuum (want waarom zou je op Terschelling ineens nachtkleding dragen?) doe ik de deur van de badkamer open alwaar ik direct wakker schrik van het onverwachte felle licht.

Hier klopte iets niet. Geen tegels onder mijn voeten en een toilet is in geen velden of wegen te bekennen. Mijn automatisme was duidelijk de weg kwijt. Ik stond poedelnaakt in de gang van het hotel!

Gelukkig schakelde de automatische piloot zich uit en nam ik het stuur weer over naar mijn veilige zone. 

 

De volgende morgen sloten wij ons aan bij de andere hotelgasten voor het ontbijt. 

Daar kan ik zo van genieten; verse broodjes, scrambled eggs, beetje spek en een glas melk. 

Even later baanden we ons voldaan een weg door de bezette tafeltjes, op weg naar de volgende nieuwe dag op Terschelling. 

Van uit mijn ooghoeken zag ik een man en een vrouw mij verrast en verkennend aankijken. 

Eventjes dacht ik: "Het zal toch niet?"