BIERTJE MET DE ZOON VAN SINTERKLAAS.

Ik kwam hem tegen. De zoon van Sinterklaas.                                                                       Niet op een intocht, maar gewoon… op een terras in Tiel.

Hij stond achter de tap, schonk me een biertje in en noemde zichzelf de sommelier van het bier.                                                                                                                                         

Een excentrieke dertiger, lang blond haar in een staart, pet van Gilbert O’Sullivan. Geen baard. Dus ik herkende hem niet meteen als “de zoon van.”

Na werktijd schoof hij bij me aan. Blond biertje erbij, geen donkerbruin – hij verstopte zich nog een beetje. Het gesprek ging al snel over mijn korte verhalen. Hij luisterde met oprechte interesse, tot hij hoopvol zei:

“Eigenlijk hoop ik dat mijn vader óók eens een bundel met korte verhalen gaat schrijven.” 

“Hoezo, wie is je vader dan?”

“Mijn vader is al vijftig jaar de Sinterklaas van Utrecht. En ik ben al tien jaar Zwarte Piet.”

“Dus jij bent de zoon van Sinterklaas?”

Hij keek even verbaasd en zei toen lachend: “Zo had ik het nooit bekeken… maar ja, eigenlijk wel.”

Daarna kwamen de verhalen. Lief, mooi, aandoenlijk, soms ook minder mooi. Ik probeerde ze allemaal op te slaan in mijn geheugen.

We dronken een glas, deden een plas… en ik hoopte stiekem dat ik ooit Sinterklaas geweest was.