GEEN KWAAD WOORD OVER MIJN SCHOONMOEDER.

 

Ik sta in de rij bij de plaatselijke slager. Mijn nummertje getrokken kijk ik verlekkerd naar al dat moois in de vitrine.                                                                                                                                             Een ambachtelijk familiebedrijf, slacht nog zelf. Tientallen prijzen aan de muur alsof ze al jaren meedoen in de Champions League.                                                                                                            Er zijn nog zeker vijf klanten voor me. Ieder neemt zijn tijd. Ook de slager. Voor iedereen een praatje. Niemand heeft haast.

Zijdelings hoor ik een gesprek aan waarbij een man zich beklaagt over zijn schoonmoeder die hem met een briefje op pad heeft gestuurd. De slager knikt begripvol.

Totdat een andere klant zich in het gesprek mengt ; 'Sorry dat ik me ermee bemoei, maar je moet niet zo lelijk over je schoonmoeder praten, joh.'                                                                                                  Hij vertelt dat zijn schoonmoeder onlangs een ernstig ongeluk heeft gehad.                                         'Ze kon bijna niets meer en is kort na het ongeluk overleden. En dan realiseer je je toch wel dat ze een belangrijk plekje in je hart heeft.                                                                                                               'Ik mis haar ondanks alles."

Alle toehoorders schrikken van deze openhartigheid. Niemand durft iets te zeggen.                              De slager verbreekt uiteindelijk de stilte.                                                                                             'Mag ik vragen wat je schoonmoeder is overkomen?'

Op het gezicht van de man verschijnt een ondeugende lach en antwoordt:                                              'Ze is op haar bezem tegen de kerktoren aangevlogen."

 Zelfs de varkenswangentjes in de vitrine lagen te grijnzen van opluchting. 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen