RONDJE VAN GERARD.

 


Als zestienjarige puber was ik een verdienstelijk voetbalspeler in de jeugd van Roodenburg, Leiden. Ondanks dat ik geen exceptioneel talent was maakte ik de "transfer" naar SJZ. Op verzoek van een paar vrienden welteverstaan. Dat had anders gekund..

Twee keer per week op mijn paarse Puch bromde ik naar Zoeterwoude. Langs de Heineken fabriek richting het "SJZ Stadion" tussen de groene weilanden. Het voelde als thuiskomen. 

Trainen, douchen, biertje. Helemaal leuk.

Ook sportief stonden we ons mannetje. Niet dat we de regio domineerden maar onze tegenstanders vreesden ons altijd met grote vrezen.

Onze spil was Gerard, teamleider én trainer. Met bierbuik en baard stond hij trouw langs de lijn. Zijn geheime wapen? Het “rondje van Gerard”. Na zo’n traktatie groeiden we altijd een klasse boven onszelf uit.

Ik zie ons elftal nog zo vóór me. Guus, onze sterke bonkige spits. Ik paste er wel twee keer in. Elke keeper lag er nachten lang wakker van.                                                                                                  Dirk Jan was onze rots in de verdediging. Lang, flegmatiek en onverschrokken. Zekerheidje. En ik.... als, toen nog, watervlugge rechtsbuiten. 

Mijn debuutwedstrijd voor SJZ was meteen tegen mijn oude club Roodenburg. Daar stond ik oog in oog met mijn directe tegenstander: Ronnie. Klein, fel, een kuitenbijtertje. Een echte Leienaar. Elke tackle ging vergezeld van die rollende R die over het veld galmde.

De wedstrijd begon. Dirk strooide met passes op maat. Rechtop. Een tweede Beckenbauer!  Guus was heer en meester in het strafschopgebied van de tegenstander.                                                                   En ik....? Ik had het lastig. De eerste helft was een martelgang. Waar ik ging, daar dook Ronnie op. Tot Gerard ingreep. In de rust, tussen thee en shag, klonk zijn simpele tactiek: 

“Dirk, lange ballen op Fons. En jij Fons, rennen! Laat die pitbull niet bij je komen.”

Zo gezegd zo gedaan. 

 En het werkte. Lange passes, ver vooruit. Ik sprintte, Ronnie hijgend erachteraan, tot hij niet meer kon. Zijn tong op zijn schoenen.

Toen greep de trainer van Roodenburg in: “Ronnie! Blijf bij die gozer! Rennen met je luie flikker!”

Waarop Ronnie zich omdraaide en met die onvervalste Leidse tongval terugbrulde:

“Ik heb geen motortje in m’n reet, hoorrrr!”

Gewonnen? Ik weet het echt niet meer. Met een rollende "R" bromde ik op mijn paarse Puch voldaan naar huis. Na "het rondje" van Gerard!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen