BIJZONDERE BRIEF OP DE DEURMAT

 

Een mooie herfstdag. Eind van de middag schuif ik aan op mijn favoriete terras. Zonnetje, bijna windstil. Mijn vaste geluksmomentje.                                                                                              Verdiept in mijn krant, de stamgasten kunnen me er inmiddels mee uittekenen , ploft een oudere man neer aan het tafeltje naast me. Hij bestelt een biertje en staart voor zich uit.

  Ik klap mijn krant dicht. Onze blikken kruisen elkaar. Tijd voor een beleefdheid.                               ‘Wat een cadeautje hè, dit weer.’                                                                                                                   De man schuift zijn stoel iets dichterbij.                                                                                              ‘Zeker. Maar over cadeautjes gesproken… Mag ik je wat vragen?’

 Ik knik. Geen idee wat er komt, maar hij valt meteen met de deur in huis.                                ‘Vanmorgen lag er een brief op mijn deurmat.’                                                                                      ‘Van wie?’                                                                                                                                                    ‘Van mijn dochter. Althans, dat beweert ze.’                                                                                          ‘Hoe bedoel je?’                                                                                                                                    ‘Nou… ik heb geen kinderen. Tenminste, niet dat ik weet.’

 Ik leg mijn krant weg. Dit vraagt aandacht.                                                                                            

Hij vertelt alsof we elkaar al jaren kennen:                                                                                                  Tweede helft zeventig. Vroeger een wilde relatie gehad, nooit iets serieus. Altijd vrijgezel gebleven. Tot vijftien jaar geleden. Toen ontmoette hij een geweldige vrouw. Een mooie tijd, vol zorg en plezier. Drie jaar geleden is ze plots overleden. Een zware klap, maar hij heeft zich herpakt.                                    ‘En nu dit... ’ zegt hij.

‘Wat stond er in de brief?’ vraag ik.                                                                                                         ‘Ze wil me ontmoeten. Vraagt om een DNA-onderzoek.’

 Ik blijf even stil. Geen woorden voor.                                                                                                     Dan voegt hij eraan toe: ‘Ze is in de vijftig. Getrouwd, twee kinderen.                                              Word ik op mijn leeftijd nog vader én opa tegelijk. Ik weet niet of ik dat wel wil. Wat vind jij?’

 Ik heb eerst maar twee biertjes besteld.