EEN BEETJE VERLIEFD.

 

Begin jaren tachtig studeerde ik in Maastricht: de Hogere Hotelschool. Een onvergetelijke tijd in een prachtige ambiance. Ik woonde en studeerde in een kasteel. Château Bethlehem. Mijn kamertje keek uit op de slotgracht. Aan de andere kant lag de binnenplaats, geplaveid met onmogelijke keitjes.               Op de zolderverdieping was De Bar. Zo noemden we het. Geen bijzondere naam, maar professioneel en vooral gezellig. Het bier vloeide er meer dan rijkelijk. Ik werd met recht ingewijd in de horeca.

Elk weekend organiseerden wij als studenten iets bijzonders: een Belgische bierproeverij, een bierestafette of een optreden.                                                                                                                        Zo ook op die zaterdagavond in 1982.                                                                                                 André Hazes had net zijn tweede LP uitgebracht en kwam die bij ons, in De Bar, promoten!                 De bar stroomde vol. De studenten achter de tap werkten zich in het zweet. Glazen werden gespoeld en direct weer gevuld mét perfecte schuimkraag, zoals geleerd.

Hazes was in aantocht. Een dikke Mercedes reed de binnenplaats op. We hingen uit de ramen.       

André werd hartelijk ontvangen door de Voorzitter Bar, die hem naar zijn kleedruimte bracht: het herentoilet, direct naast De Bar.                                                                                                                    Biertjes werden aangevoerd door nerveuze studenten.                                                                             De muziekinstallatie was in een poep en een scheet aangesloten. En daar kwam hij dan. De sterke lucht van deodorant die hem vergezelde, loste op in de geur van sigaretten en bier. De sfeer was uitzinnig. Het optreden geweldig.                                                                                                                                   “Zij gelooft in mij.”                                                                                                                                   “Zeg maar niets meer.”                                                                                                                             Na een goed half uur, vijfhonderd gulden en gratis bier voor André, ging het feestje door.                         Zonder onze held. Die was op weg naar z’n volgende snabbel.

Naast me stond al een hele tijd een leuke jonge vrouw.                                                                            Ze tikte met haar glas tegen het mijne, glimlachte en zong zacht mee met de laatste tonen van Hazes.      We keken elkaar aan.                                                                                                                              Een beetje verliefd.