Twee
jaar geleden, op een herfstdag. Cora
en ik zijn aan het werk in de tuin van ons appartementencomplex: het oude
postkantoor van Tiel. Oude
broek, werkschoenen en een dun truitje. Het zonnetje doet de rest. We
schoffelen wat, rapen de laatste peren van de grond en verwonderen ons over de
herfstkleuren van de planten en perenbomen.
Functioneel?
Niet echt. Maar een middag schoffelen is soms de beste manier om nergens aan te denken. Als
we in het herfst zonnetje aan de koffie zitten spreekt Richard ons aan. Eén
van onze medebewoners. Een keurige jonge man die hier samen met zijn vriendin
woont. "Mag
ik jullie wat vragen?"
Hij
komt bij ons zitten, handen nog in de zakken en met een beetje verlegen glimlach
vertelt hij dat zijn opa in vroegere tijden in dit postkantoor gewerkt heeft
als postbode. Jarenlang. Met heel veel plezier. Beetje heimwee naar die tijd.
Opa
woont nog zelfstandig en heeft een klein groentetuintje. Hij heeft zijn
kleinzoon een stekkie gegeven van zijn overvloedige frambozenstruik met de
vraag: "Wil
je deze een plekje geven in de tuin van het oude postkantoor in Tiel?" "Een
ode aan het postkantoor. "
Cora
en ik slikken even. "Wat mooi.." De
vraag was duidelijk.
De
volgende dag hebben we het stekkie een mooie plek gegeven in de tuin. Richard
is ondertussen verhuisd. Of
opa nog onder ons is? Geen flauw idee.
Soms
is een klein gebaar genoeg om een plek een ziel te geven. De
framboos geeft de bewoners elk jaar prachtige vruchten. PTT-rood!
Reacties
Een reactie posten