SPANNENDE ONTMOETING

 

Een aantal jaren geleden werkte ik als zweminstructeur op het eiland Bonaire. Relaxed. Zoals het hele eiland is. Tijd leek er niet te bestaan. Mijn werkterrein: een relatief klein zwembad bij een resort. 

De klasjes bestonden meestal uit zes lokale kinderen. Naast Nederlands spraken we ook Papiamento, Engels of soms Spaans.                                                                                  Ouders op de ligbedjes naast het zwembad. Zonnebril. Drankje erbij. Zonovergoten. In Nederland ondenkbaar. Hier volstrekt normaal.

 De les begint.                                                                                                                           Vier enthousiaste kinderen plonzen het blauwe water in. Vier? Ja, de anderen sluiten op hun   eigen tijd aan                                                                                                                           Tijd bestaat niet. Weet je nog?

 Plots klinkt er gegil: “Leguana! Leguana!”                                                                               Een halve meter leguaan probeert vrolijk deel te  nemen aan mijn zwemles. Met wat   gespetter jaag ik hem de kant weer op.                                                                                 Heb je dat beeld?

Terwijl ik tussen de kids in het water sta zie ik twee heren, Latino's, geïnteresseerd toekijken. Overduidelijk geen ouders van mijn kindjes. Ze maken aantekeningen. Bijzonder...                 Ik negeer ze en houdt mijn aandacht bij mijn waterratjes.

 Na afloop van mijn lessen sluit ik zoals gebruikelijk aan bij ouders in de "tropical bar". Biertje.   Praatje.                                                                                                                                 Vanuit mijn ooghoek zie ik de twee mannen weer staan. Cocktail in de hand. Ze knikken     vriendelijk naar me.

  Als de ouders met hun kinderen naar huis gaan, staan plots de bewuste heren naast me.         “Hablas español?”                                                                                                                      Ik stuntel wat: “Poko.” Ze schakelen over naar Engels. Beter..                                                Ze bieden me een drankje aan en komen ter zake: de heren blijken uit Venezuela te komen      op zoek naar zweminstructeurs voor hun resort aan de kust.                                                      "We hebben u geobserveerd en willen u een aanbieding doen.”

 Ik sta perplex. Mijn avonturiersbloed begint te stromen. Fonzie in Venezuela!                           Wie had dat ooit kunnen bedenken?

  Gelukkig kom ik tot bezinning.                                                                                                   "Ik ga dit overleggen met mijn vrouw."                                                                                         We spreken af voor de volgende dag.                                                                                "Same place, same time."

Thuisgekomen vertel ik Cora, mijn vrouw, over de bijzondere ontmoetingen. Maar vooral over Venezuela. Na een kort adrenaline moment zegt ze:                                                          "Fons, effe, Venezuela, dit kan niet kloppen."                                                                          "Ze heeft gelijk" denk ik met tegenzin. En we duiken nog ff ons zwembadje in om af te koelen. 

De volgende dag houd ik me aan de afspraak en wacht aan de bar op de Latino's.                De heren laten zich niet meer zien.

En weet je waar ik nu weer zwemles geef?

Tiel. Nederland. Heerlijk.