BABS

 

BABS. 

Een paar jaar geleden volgde ik de opleiding tot trouwambtenaar aan de Bestuur Academie Nederland. Het leek me een prachtige en zinvolle invulling van mijn vrije tijd: deel uitmaken van de mooiste dag in het leven van een stel.                                                                                                                                                 Ik ging weer terug naar de schoolbanken. Geen hogere wiskunde, maar wél leuk en leerzaam. Wetmatigheden, tips, trucs en verhalen van gelouterde ambtenaren, ik nam het allemaal in me op. Klaar voor mijn examen.

Ik moest een case voorbereiden: een ouder stel dat opnieuw trouwt na een mislukt huwelijk. Bijkomend detail: ze hadden samen op dezelfde middelbare school gezeten, ooit zelfs een soort van verkering gehad. Thuis schreef ik mijn speech. Schrijven, denken, herschrijven, opnieuw beginnen.                          En ineens voelde ik het. Tranen. Mijn inlevingsvermogen is bovengemiddeld. Dat wist ik, maar dit was anders. Als dat straks maar goed gaat...

Examen.                                                                                                                            Ik sta achter het katheder. Twee medestudenten spelen het bruidspaar. De rest van de klas kijkt toe.               ‘Lief bruidspaar…’ begin ik.                   Uit mijn hoofd. Spiekbriefje voor me.       Het gaat goed, tot de emotie toeslaat. De tranen rollen. Ik blijf in mijn rol, neem af en toe een slokje water, en vertel verder.                                                Het huwelijkwordt gesloten. Applaus. Geslaagd.

Toch besloot ik het niet door te zetten. Het vroeg te veel van me. Ik werd badmeester.                              Nooit meer een huwelijkgesloten? Jawel. Twee keer.  Van mijn beste vriend.                                En van mijn dochter.                             Met een traantje.


Reacties

  1. Anoniem17 december 2025 om 11:07

    Als jou broer, jou leven meegemaakt, maar ook door mijn levenservaring, ik snap je !😘
    Maar niet te min, zo is het leven.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen