DE VERGETEN PODCAST AFLEVERING.

 

Op zondagmiddag, drie uur s'middags, steevast elke week, komen we bij elkaar. Meest met z'n viertjes. Soms met z'n drieën. Locatie: Café De Merckt, Tiel. Ons podcast-moment. En steevast vergeten we de opname-knop in te drukken. Zo ook deze zondagmiddag.

Haastend loop ik door het centrum richting De Merckt. Ik ben laat en wil erbij zijn. De terrassen zitten vol De Merckt komt in zicht. Het terras bruist. Toeristen en Tielenaren borrelen of genieten van een late lunch. Ik ontwijk een serveerster, met een blad gevaarlijk vol met drankjes (zij heeft absolute voorrang) en stap het café binnen. Relatieve rust komt me tegemoet. Mijn biertje staat al klaar op de bar. Perfecte timing. Schuif aan bij mijn praatvrienden. Op de tv-schermen zie ik de spelers van Feijenoord het veld op komen. Ik ben op tijd. Na de wedstrijd sluit ik samen met mijn spreektoeters aan bij een gezellig stelletje op het terras. Hij voetbal fanaat. Zij absoluut niet!                                                                         Van alles komt er ter sprake. Maar het is toch de voetbal dat de boventoon voert. José, zo heet ze, haakt langzaam af.                                                                  

Totdat ik besluit om naar huis te gaan; 'Thuis roept. Het is mooi geweest zo.'                                    'Fons, toch nog even over Feijenoord..' zegt José.                                                                             'Vertel...'                                                                                                                                                'Jaren geleden was ik als puber op vakantie in Zeeland. Werd verliefd op de barman. Een Rotterdammer. Het werd serieus. Ik kwam bij hem thuis. Gezellig gezin. Paps en mams in Feijenoord-shirts tijdens de koffie.'                                                                                                    

Maar toen stelde José de onschuldige vraag: 'Feyenoord? Is dat Amsterdam of Rotterdam?'

Haar partner, naast haar op het terras, herkent het verhaal. Glimlacht. Waar hij vandaan kwam weet ik niet, maar zeker niet uit Rotterdam. 


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen