MERRY CHRISTMAS


 

Terwijl heel Nederland nog aan het gourmetten is, word ik wakker in onze camper. Het is een Eerste Kerstdag lang geleden in Nieuw-Zeeland. We lopen hier twaalf uur voor op ons thuisland. De opkomende adrenaline jaagt me uit bed. We staan op een geweldige camping bij Queenstown.

Het is zes uur ’s ochtends. De kinderen liggen nog in diepe slaap boven de bestuurderscabine. Wij slapen beneden. Het is prachtig weer. De zomerzon staat al te trillen boven de heuvels. Kerstmis in hartje zomer. Hoe bijzonder is dat?

 Ik glip mijn bed uit. Mijn vrouw mompelt iets onverstaanbaars, maar ik moet écht richting de wasruimte. De nood is hoog.                                                                                                                                   Zodra ik de camperdeur open schuif, knijp ik mijn ogen dicht tegen het lage licht. De camping is stil. Eén vogeltje oefent al voor het kerstconcert. Met mijn toilettas onder de arm loop ik naar de wasruimte.

Ik stap haastig naar binnen en schrik me een ongeluk. Een man van een jaar of zeventig, witgrijs haar, enorme baard, in zijn onderbroek, staat tanden te poetsen. Hij kijkt op, legt zijn borstel op de rand van de wasbak, draait zich naar me toe en zegt:

'Merry Christmas, mate!'

Ik wens hem snel hetzelfde en haast me de wc in.                                                                                      Als ik even later weer naar buiten loop, is hij verdwenen. Geen spoor, gewoon weg, foetsie.

 Terug bij de camper is mijn gezin wakker. 'Jullie raden nooit wie ik net tegenkwam,' zeg ik. Vragende blikken. 'De Kerstman. In onderbroek. Hij stond zijn tanden te poetsen.'

 Ze lachen. Natuurlijk. Maar als we later die ochtend naar de receptie lopen, zie ik iets op het prikbord hangen:                                                                                                                                                     Lost & Found – Queenstown Camping:                                                                                       Vanochtend vroeg vergeten bij de wasbakken: rode onderbroek. Eigenaar: Santa.

Ik kijk naar mijn gezin. Ze kijken terug. Het wordt even heel stil.

Sommige ontmoetingen blijven je bij. Andere laten je twijfelen of ze echt waren.

 

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

WHAT'S IN A NAME.

Afbeelding
Frenkie, Donny, Raf, Pelle, Danilo, Ronaldo. Soms kan ik als zweminstructeur bijna een elftal formeren waar Ronald Koeman zijn vingers bij af zou likken. Kinderen vernoemd naar monumenten uit het internationale voetbal. Het zijn ongetwijfeld papa’s met een voetbalhart en een stille hoop, die de naam erdoorheen gedrukt hebben.  Of… mama’s die zonder aarzelen de vader zouden inruilen voor de betreffende balvirtuoos. Maar helaas. Ze staan niet op het voetbalveld, maar ploeteren bij mij in het instructiebad op weg naar hun zwemdiploma. Ik ken trouwens verdienstelijke voetballers die geen meter kunnen zwemmen.  Deze kinderen hebben dus een flinke voorsprong. De horizon gloort, zullen we maar zeggen. Het was op een donderdagmiddag dat mijn elftal weer klaarstond om het water in te springen, toen een moeder gehaast kwam aanlopen met haar zoontje in haar kielzog. "Sorry, beetje te laat, maar hij is voor de eerste keer hier."  Ze wees naar haar zoon. Een mannetje met lang blond ha...
Meer lezen

IK WOON IN EEN POSTKANTOOR!

Afbeelding
POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...
Meer lezen

BOKBIERTJE.

Afbeelding
Het is herfst in Tiel. Café De Merckt lijkt er klaar voor. Terras afgeschermd en nodigt uit voor een bokbiertje van de tap. Niet  voor mij. Ik hou het bij mijn reguliere recept. Maar gelukkig zijn er voldoende andere liefhebbers.  Naast mij zit een lokale grijsaard voorzichtig te nippen aan zijn herfstversnapering. Schuim op zijn snor. Op dat moment sluit een volgende gast aan op het terras, ziet de grijsaard en zegt: "Aan de vitamine B? Bokbier schijnt er vol mee te zitten."                                                                                            Snorremans zet zijn glas neer en antwoordt met een serieus gezicht: 'Ja, en dat is niet het enige. Er schijnen ook vrouwelijke hormonen in te zitten.'          ...
Meer lezen