MOOKERHEIDE

 

Op een van de eerste mooie lente dagen gaan we aan de wandel. Op de Mookerheide. Daar waar Limburg en Gelderland elkaar raken en er even geen plaats is voor Noord Brabant als provincie. Prachtig! Rust en stilte...                                                                                                                         Dan te bedenken dat dit in de de 15de eeuw een enorm slagveld was waar duizenden soldaten het leven lieten. Rob de Nijs bezong dit prachtig met zijn "Jan Klaasen was trompetter in het leger van de Prins." Niets meer van te zien. Jan Klaasen zijn we ook niet tegengekomen. Maar wel iemand anders... 

Onze kilometers zitten erop. Voldaan lopen we richting onze verdiende koffie. 

Mevrouw...' Een jonge man spreekt Cora spontaan aan. 

'Heeft u een leuke dag gehad, tot nu toe?'

Verrast kijken we om. We zien een jonge man. Baseballcap. Stoer jack. Twintiger. Onder begeleiding van een iets oudere man.

'Jazeker!' antwoord Cora spontaan. 'En jij?'

De jongeman loopt naar ons toe. We schrikken. Deze jongen lijkt zo uit de Slag op de Mookerheide te komen lopen. Zwaar verminkt gezicht.

'Ik ook. Ik ben zo blij dat ik dit soort leuke dingen nog kan doen.'

'Ziet u iets aan mij, mevrouw?' vraagt hij opgewekt, enthousiast en met een Brabantse tongval.

Geen vraag. Overduidelijk. Deze jongen moet iets verschrikkelijks meegemaakt hebben. 

'Ik denk', zegt Cora, 'dat jij met je rechteroog niets meer ziet. Wil je ons vertellen hoe dat zo gekomen is? Wat is er gebeurd? Of is het te heftig om te vertellen?'

De jongen slikt. Aarzelt. Begeleider kijkt goedkeurend van enige afstand toe.

'Hebben jullie kinderen?' vraagt de jongen bezorgd.'

'Jazeker.'

'Hoe oud?' vraagt hij dwingend.

'32 en ouder.'

De begeleider mengt zich in het gesprek.

'De cijfers omdraaien en dan hebben we jou leeftijd.'

'Ok, dan wil ik het wel vertellen. Het is niet zo heftig hoor. Ik heb een vuurwerk ongeluk gehad. Twee jaar gelden. Illegaal vuurwerk. Kent u dat?'

We knikken van nee.

'Maar ik ben zo blij dat ik nog leuke dingen kan doen. En dat ik u kan ontmoeten en met u kan praten. Ik heb ontzettend geluk gehad!'

We nemen afscheid. Een ferme handdruk.

'Ik hoop dat u de oudste vrouw wordt van de wereld. En u de oudste man.'

Hij loopt nog een stukje met ons op en besluit met de zin: 

'Maar ik heb het vuurwerk niet afgestoken.'

 

 vanaf Outlook voor Android