FonziesVerhalen

Guus kende ik als voetbalmaat. Hij robuuste spits die je niet als tegenstander tegen wil komen. Ik, ranke buitenspeler, die hem met zekere regelmaat kon bedienen om zijn goals te maken. Buiten het voetbalveld wisten we elkaar ook soms te vinden. Stappen in Leiden. Biertje drinken. Een veilig gevoel om Guus naast je hebben.                                                                                                   Het is in de jaren zeventig. Zaterdagavond.                                                                                ...

  Hoor je een nummer, dan móét je het koppelen aan een moment in je leven. Schooltijd, militaire dienst, net voor of na je huwelijk. En dan die drang om titel én artiest erbij te halen… meestal gaat het bij mij mis. Teveel muziek in mijn hoofd, denk ik dan maar. Onlangs werd ik uitgenodigd bij een vrienden-team voor een pubquiz. De naam alleen al: Music Allergy!                                                                                                                           Drie fanatieke muziekkenners… en ik, met mijn halfverstopte kennis. De kroeg zat stampvol dertigers tot vijftigers. Gelukkig zag ik ook nog één leeftijdsgenoot. Je begrijpt: ik ben géén twintiger...

  Als zestienjarige puber was ik een verdienstelijk voetbalspeler in de jeugd van Roodenburg, Leiden.  Ondanks dat ik geen exceptioneel talent was maakte ik de "transfer" naar SJZ. Op verzoek van een paar vrienden welteverstaan. Dat had anders gekund.. Twee keer per week op mijn paarse Puch bromde ik naar Zoeterwoude. Langs de Heineken fabriek richting het "SJZ Stadion" tussen de groene weilanden. Het voelde als thuiskomen.  Trainen, douchen, biertje. Helemaal leuk. Ook sportief stonden we ons mannetje. Niet dat we de regio domineerden maar onze tegenstanders vreesden ons altijd met grote vrezen. Onze spil was Gerard, teamleider én trainer. Met bierbuik en baard stond hij trouw langs de lijn. Zijn geheime wapen? Het “rondje van Gerard”. Na zo’n traktatie groeiden we altijd een klasse boven onszelf uit. Ik zie ons elftal nog zo vóór me.  Guus, onze sterke bonkige spits. Ik paste er wel twee keer in. Elke keeper lag er nachten lang wakker van.    ...

  Elke dinsdag, een half jaar lang, mocht ik deel uit maken van een bijzonder gezelschap.  Geen toeristen uit Duitsland, Frankrijk of Italië, maar vluchtelingen uit landen als Myanmar, Syrië, Bangladesh en Eritrea.                                                                                                  Nee, ik gaf geen taalles of inburgeringscursus. Zwemles was het. Voor sommigen de allereerste keer in het water.  De één kwam niet verder dan de enkels, de ander had zichzelf ooit iets aangeleerd in een modderig riviertje. Sommigen waren verlegen, anderen juist heel open.  Wat ze gemeen hadden? Nieuwsgierigheid, doorzettingsvermogen en een enorme dankbaarheid. De communicatie verliep met handen, voeten, wat Engels ...

  Na een middagje fietsen "aan de andere kant" sluit ik aan in een rijtje fietsers wachtend op de veerpont van Wamel naar Tiel. De meesten in volle verwachting van de historische stad die aan overkant gloort. Ik op weg naar huis.                                                                                                                    De   veerboot meert aan en schuift met zijn scherpe klep als een mes over de betonnen helling.  We kunnen aan boord. De Bleu Amigo, dat is z'n naam, manoeuvreert tussen de vrachtschepen, strijdend tegen de enorme stroom, richting Tiel.                              ...

Ik kwam hem tegen. De zoon van Sinterklaas.                                                                        Niet op een intocht, maar gewoon… op een terras in Tiel. Hij stond achter de tap, schonk me een biertje in en noemde zichzelf de sommelier van het bier.                                                                                                                                          Een excentrieke dertiger, lang blond haar in een staart, pet van Gilb...

  MET DE BUS REIZEN HEEFT IETS SCHATTIGS.    Sinds ik een aantal jaren geleden het tempo van mijn leven heb teruggeschakeld van standje 5 naar 2, maak ik vaker gebruik van het openbaar vervoer. Bus, tram, trein, metro – niets is me vreemd meer. We hebben nog steeds een auto, hoor, maar die sta ik met liefde regelmatig af aan mijn vrouw, die haar versnelling voorlopig nog in z’n 3 houdt.   Binnen het OV is de bus mijn absolute favoriet. De metro associeer ik met haast, de trein met zakelijkheid. En aangezien ik geen van beide meer nodig heb, blijven tram en bus over.   Eerlijk is eerlijk: ze strijden om plek één.   Waarom dan toch een lichte voorkeur voor de bus?   Allereerst omdat er in mijn woonplaats gewoonweg geen trams rijden. Waren die er wel, dan zou het ongetwijfeld een serieuze competitie worden – een soort Ajax-Feyenoord. Maar goed, die is er niet. En dus wint de bus. Er is iets ontwapenends aan de bus.  Misschien beg...

  WOODSTOCK AAN DE WAAL!   "Gaan jullie nog wat leuks doen dit weekend, pap?" Ik heb mijn dochter aan de lijn.  "We gaan zaterdag naar een festival." "Echt? Wauw! Hoe dan?" reageert ze spontaan en oprecht verrast.    Dit had ze overduidelijk niet verwacht van ons als 60-plussers. Eindelijk hadden wij na drie jaar voornemen ook werkelijk kaartjes gekocht voor het festival "TUSSEN DE DIJKEN".   Op de bewuste zaterdag fietsen wij over de dijk naar ons feestje. Rock & Blues uit de jaren 60 en 70. Voor ons op spuugafstand van huis.    Fietser en wandelaars komen ons tegemoet met heel andere doelen. Maar achter en voor ons leeftijdsgenoten die ons begrepen.  Rock-sound komt ons tegemoet.   Nieuwsgierig naar wat ons te wachten staat stallen we onze fietsen. Ondanks het vroege tijdstip gezellig druk. Biertje drie euro, frisje de helft. En een prachtig publiek als gezelschap.  AC/DC , de lokale versie welteverstaa...

BOTERHAM MET JAM   Zomer 2025. Zonovergoten Tiel. De terrassen kreunen onder het zomerse succes. Toch vind ik een schaduwrijk plekje. Krantje erbij. Klaar voor een momentje voor mezelf. Ik ging vreemd. Niet letterlijk natuurlijk. Maar dit keer liet ik Café De Merckt links liggen, mijn vaste stek, en koos ik voor een terras met meer schaduw. Naast me zat een echtpaar. Uit de Achterhoek, bleek later.  Ze genoten zichtbaar. Mooie salade, koel drankje. Helemaal tevreden. Met een half oor ving ik hun gesprek op.   "Heerlijke vegetarische salade, schat." "Absoluut." "Weet je waar ik ineens zin in heb?" "Nou?" "Een witte boterham met jam. Van Flipje." "Moet kunnen. We zitten tenslotte in de Hollandse kraamkamer van het fruit." De serveerster komt vragen of alles naar wens is. "Nou," zegt de dame, "ik zou graag een witte boterham met jam willen. Van Flipje." De serveerster ha...

POSTGEWELDIG WONEN Van brievenbus naar perenjam Ik woon in een postkantoor. Geen loketten, geen zuchtende klanten, geen lullige kerstzegels meer. Die tijd is voorbij. Dit is het Oude Postkantoor van Tiel. Herboren. Tot een woonplek vol karakter, midden in het centrum, op spuugafstand van de bakker, de slager en mijn favoriete terras (met uitzicht op de levendigheid van de stad en het leven zelf). Ons complex heeft een gemeenschappelijke tuin. Niet zo’n aangeharkt gemeentegazon, maar een plek waar het leeft. Waar ouderen keuvelen, buren bijpraten, en peren rijpen aan echte bomen. Ja, we hebben perenbomen. En ja, mijn lief en ik zijn de zelfbenoemde vader en moeder van de tuin. We geven water, wieden hier en daar, en knikken vriendelijk naar iedereen die zich welkom wil voelen. Onze bewonersgroep is een mooie mix van 30-plussers. Diverse types, eigen karakters, maar met één ding gemeen: we zorgen een beetje voor elkaar. Soms met een praatje, soms met een pan soep. Geen verplichting. Gewo...

  Hoe Johan Cruijff onze droom aan diggelen speelde. Ik neem je mee naar de herfst van 1978. Op een regenachtige vrijdagavond zat ik samen met mijn boezemvriend Carlos – toen 17 jaar oud – aan de bar van De Uyl van Hoogland, in het historische hart van Leiden. Biertjes voor onze neus – dat kon toen nog – en eindeloos kletsen over de toekomst na ons eindexamen, dat al akelig dichtbij kwam. Als ondernemers in spe fantaseerden we er lustig op los. Een eigen kroeg beginnen, “De Gouwe Gulp” zou hij heten. Of samen op wereldreis. Grootse plannen kwamen voorbij terwijl het bier rijkelijk vloeide. We wisten één ding zeker: voor al die dromen hadden we geld nodig. En dat verdienden we niet bepaald als krantenbezorger of afwasser. Toen kwam het gesprek op voetbal. Carlos was voor Ajax, ik meer een Feijenoorder. Maar waar we wél allebei warm van werden, was Johan Cruijff. En toen viel alles op z’n plek. Vriendschap, ondernemersch...

  IK WAS EEN PERFECT BIEFSTUKJE.  Mijn eerste levensjaren bracht ik door in de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw. Als jochie van nog geen tien jaar oud bestonden mijn zomervakanties uit dagjes uit, op de fiets met paps en mams, richting het water: Wassenaars Slag, De Kaag of de Wijde Aa.  Mee in de fietstas: een opblaasbare kano, vishengel, een korte broek, een T-shirt en ..... een fles olijfolie. Die was voor op mijn lijfje, om lekker bruin te worden. Na zo’n dagje zon werd mijn huid liefdevol verzorgd door mijn moeder. Mijn vuurrode rug werd ingesmeerd met azijn, “om de brand eruit te halen.” Daarna weer een laagje olijfolie, een zacht T-shirtje aan, en dan mijn bed in. Klaar voor de volgende zonnige dag. Ook in mijn tienerjaren veranderde er weinig. Bruin worden was het doel.  Ja, zonnebrandcrème bestond wel, maar dat was schreeuwend duur voor een kranten bezorgende puber die zijn zuurverdiende guldens bij elkaar schraapte. Zelfs in mijn twintiger- en de...

  DE POT VERWIJT DE KETEL DAT HIJ ZWART ZIET .   Mijn zoon woont en werkt in hartje Rotterdam met terrasjes en cafés op spuugafstand. Voor mij als vader, met veel vrije tijd, ideaal: als hij in het buitenland zit kan ik mooi wat kleine klusjes doen en meteen genieten van het stadse leven.  Klussen tot drie s'middags past mij het beste en dan is het tijd voor een beloning.  Zo ook deze keer...... Ik kocht een krant op het Centraal Station en belandde op een terras in de Provenierswijk: een bruisend stukje Rotterdam dat wonder boven wonder nauwelijks schade opliep tijdens de oorlog.  Links van mij zat een jonge dame, vergezeld door een glas rosé en verdiept in een boek. Rechts van mij zat een indrukwekkende man, groot, prachtige baard en snor aan de cappuccino waar de restjes opgeschuimde melk op probeerde mee te liften. Plots kwam er uit zijn telefoon luid Big Ben klokkengeschal. Tijd voor hem om op te nemen.  Wat volgde was een telefoongesprek waarb...