FonziesVerhalen

  Begin jaren tachtig studeerde ik in Maastricht: de Hogere Hotelschool.  Een onvergetelijke tijd in een prachtige ambiance.  Ik woonde en studeerde in een kasteel. Château Bethlehem. Mijn kamertje keek uit op de slotgracht. Aan de andere kant lag de binnenplaats, geplaveid met onmogelijke keitjes.                Op de zolderverdieping was De Bar. Zo noemden we het. Geen bijzondere naam, maar professioneel en vooral gezellig. Het bier vloeide er meer dan rijkelijk. Ik werd met recht ingewijd in de horeca. Elk weekend organiseerden wij als studenten iets bijzonders: een Belgische bierproeverij, een bierestafette of een optreden.                                                                                        ...

Weleens van gehoord?  Ik nog nooit.   Tot die zondagmiddag in een Rotterdams voetbalcafé, terwijl ik Feijenoord volgde. Het was pleurisweer. Regen met bakken uit de hemel, ramen beslagen, het café stampvol. Ik had een plekje weten te bemachtigen aan de bar, met goed zicht op de schermen.              De wedstrijd begon en de oehs en aahs dreunden over de bar heen. Een oude man komt binnen. Doorweekt tot op z’n sokken. Hij hangt z’n jas aan een haak, wringt zich  tussen de mensen door en roept de barkeeper.                                    “Eén schoenlapper champagne,” zegt hij.                                                               Ik spits mijn oren. Schoenlapper champagne? En ...

   Twee jaar geleden, op een herfstdag.                                                                                                      Cora en ik zijn aan het werk in de tuin van ons appartementencomplex: het oude postkantoor van Tiel.   Oude broek, werkschoenen en een dun truitje. Het zonnetje doet de rest.                                                 We schoffelen wat, rapen de laatste peren van de grond en verwonderen ons over de herfstkleuren van   de planten en perenbomen.    Functioneel? Niet echt. Maar een middag schoffelen is soms de beste manier om nergen...

  Een aantal jaren geleden werkte ik als zweminstructeur op het eiland Bonaire.  Relaxed. Zoals het hele eiland is. Tijd leek er niet te bestaan.  Mijn werkterrein: een relatief klein zwembad bij een resort.  De klasjes bestonden meestal uit zes lokale kinderen. Naast Nederlands spraken we ook Papiamento, Engels of soms Spaans.                                                                                  Ouders op de ligbedjes naast het zwembad. Zonnebril. Drankje erbij. Zonovergoten.  In Nederland ondenkbaar. Hier volstrekt normaal.  De les begint.                                                          ...

  Een mooie herfstdag. Eind van de middag schuif ik aan op mijn favoriete terras. Zonnetje, bijna windstil. Mijn vaste geluksmomentje.                                                                                              Verdiept in mijn krant, de stamgasten kunnen me er inmiddels mee uittekenen , ploft een oudere man neer aan het tafeltje naast me. Hij bestelt een biertje en staart voor zich uit.    Ik klap mijn krant dicht. Onze blikken kruisen elkaar. Tijd voor een beleefdheid.                               ‘Wat een cadeautje hè, dit weer.’                                ...

Guus kende ik als voetbalmaat. Hij robuuste spits die je niet als tegenstander tegen wil komen. Ik, ranke buitenspeler, die hem met zekere regelmaat kon bedienen om zijn goals te maken. Buiten het voetbalveld wisten we elkaar ook soms te vinden. Stappen in Leiden. Biertje drinken. Een veilig gevoel om Guus naast je hebben.                                                                                                   Het is in de jaren zeventig. Zaterdagavond.                                                                                ...

  Hoor je een nummer, dan móét je het koppelen aan een moment in je leven. Schooltijd, militaire dienst, net voor of na je huwelijk. En dan die drang om titel én artiest erbij te halen… meestal gaat het bij mij mis. Teveel muziek in mijn hoofd, denk ik dan maar. Onlangs werd ik uitgenodigd bij een vrienden-team voor een pubquiz. De naam alleen al: Music Allergy!                                                                                                                           Drie fanatieke muziekkenners… en ik, met mijn halfverstopte kennis. De kroeg zat stampvol dertigers tot vijftigers. Gelukkig zag ik ook nog één leeftijdsgenoot. Je begrijpt: ik ben géén twintiger...

  Als zestienjarige puber was ik een verdienstelijk voetbalspeler in de jeugd van Roodenburg, Leiden.  Ondanks dat ik geen exceptioneel talent was maakte ik de "transfer" naar SJZ. Op verzoek van een paar vrienden welteverstaan. Dat had anders gekund.. Twee keer per week op mijn paarse Puch bromde ik naar Zoeterwoude. Langs de Heineken fabriek richting het "SJZ Stadion" tussen de groene weilanden. Het voelde als thuiskomen.  Trainen, douchen, biertje. Helemaal leuk. Ook sportief stonden we ons mannetje. Niet dat we de regio domineerden maar onze tegenstanders vreesden ons altijd met grote vrezen. Onze spil was Gerard, teamleider én trainer. Met bierbuik en baard stond hij trouw langs de lijn. Zijn geheime wapen? Het “rondje van Gerard”. Na zo’n traktatie groeiden we altijd een klasse boven onszelf uit. Ik zie ons elftal nog zo vóór me.  Guus, onze sterke bonkige spits. Ik paste er wel twee keer in. Elke keeper lag er nachten lang wakker van.    ...

  Elke dinsdag, een half jaar lang, mocht ik deel uit maken van een bijzonder gezelschap.  Geen toeristen uit Duitsland, Frankrijk of Italië, maar vluchtelingen uit landen als Myanmar, Syrië, Bangladesh en Eritrea.                                                                                                  Nee, ik gaf geen taalles of inburgeringscursus. Zwemles was het. Voor sommigen de allereerste keer in het water.  De één kwam niet verder dan de enkels, de ander had zichzelf ooit iets aangeleerd in een modderig riviertje. Sommigen waren verlegen, anderen juist heel open.  Wat ze gemeen hadden? Nieuwsgierigheid, doorzettingsvermogen en een enorme dankbaarheid. De communicatie verliep met handen, voeten, wat Engels ...

  Na een middagje fietsen "aan de andere kant" sluit ik aan in een rijtje fietsers wachtend op de veerpont van Wamel naar Tiel. De meesten in volle verwachting van de historische stad die aan overkant gloort. Ik op weg naar huis.                                                                                                                    De   veerboot meert aan en schuift met zijn scherpe klep als een mes over de betonnen helling.  We kunnen aan boord. De Bleu Amigo, dat is z'n naam, manoeuvreert tussen de vrachtschepen, strijdend tegen de enorme stroom, richting Tiel.                              ...

Ik kwam hem tegen. De zoon van Sinterklaas.                                                                        Niet op een intocht, maar gewoon… op een terras in Tiel. Hij stond achter de tap, schonk me een biertje in en noemde zichzelf de sommelier van het bier.                                                                                                                                          Een excentrieke dertiger, lang blond haar in een staart, pet van Gilb...

  MET DE BUS REIZEN HEEFT IETS SCHATTIGS.    Sinds ik een aantal jaren geleden het tempo van mijn leven heb teruggeschakeld van standje 5 naar 2, maak ik vaker gebruik van het openbaar vervoer. Bus, tram, trein, metro – niets is me vreemd meer. We hebben nog steeds een auto, hoor, maar die sta ik met liefde regelmatig af aan mijn vrouw, die haar versnelling voorlopig nog in z’n 3 houdt.   Binnen het OV is de bus mijn absolute favoriet. De metro associeer ik met haast, de trein met zakelijkheid. En aangezien ik geen van beide meer nodig heb, blijven tram en bus over.   Eerlijk is eerlijk: ze strijden om plek één.   Waarom dan toch een lichte voorkeur voor de bus?   Allereerst omdat er in mijn woonplaats gewoonweg geen trams rijden. Waren die er wel, dan zou het ongetwijfeld een serieuze competitie worden – een soort Ajax-Feyenoord. Maar goed, die is er niet. En dus wint de bus. Er is iets ontwapenends aan de bus.  Misschien beg...